Actuele betekenis en geldigheid van de Oktoberrevolutie van 1917 voor de 21° eeuw
Brussel, 4- 6 mei 2007
www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org
De 90e Verjaardag van de Grote Socialistische Oktoberrevolutie
Oleg Semjonowits Sjenin
Communistische Partij van de Sovjet-Unie
Waarde Kameraden,
U hebt de stellingen van het CC van de CPSU over de 90e Verjaardag van de Grote Socialistische Oktoberrevolutie reeds ontvangen.
Dit is een tamelijk lang stuk en het behoeft, denk ik nadere uitleg. Het document bestaat uit drie delen. De hoofdstukken I–VI bestrijken de periode Lenin–Stalin: 1917–1953 in de Wereld- en de Sovjetgeschiedenis. De hoofdstukken VII–X bevatten een analyse van de gebeurtenissen tussen midden de jaren 1950 en begin de jaren 1990 van de vorige eeuw naast een inleiding tot de huidige toestand van het revolutionair proces in de wereld. Tenslotte zijn de hoofdstukken XI–XIII gewijd aan de situatie Rusland-USSR na de contrarevolutionaire gebeurtenissen en geven mogelijke wegen aan naar oplossing van de huidige crisis.
In het eerste deel krijgt het vreedzame karakter van de Grote Oktoberrevolutie speciale nadruk en ook het feit dat de Burgeroorlog niet van 1918 tot 1922 had hoeven duren als er geen buitenlandse interventie was geweest en de imperialistische staten geen steun waren blijven geven aan de Witten. De Sovjets vormden de basis van de dictatuur van het proletariaat. In vergelijking met het kapitalisme vertegenwoordigt en realiseert het proletariaat een hoger en ontwikkelder type van arbeidsorganisatie in de maatschappij. Er bestaan geen staten zonder klassenstrijd of zonder klassen.
De nadruk ligt op de economische, organisatorische, culturele en opvoedende functies van de socialistische staat – functies die nauwelijks bestonden in de staat van voor oktober 1917.
Het socialisme is de eerste fase van de communistische maatschappij die uitbuiting van de mens door de mens en maatschappelijk parasitisme verdelgt en ontwikkelt in de richting van maatschappelijke gelijkheid door de garantie van gelijke rechten en gelijke betaling voor gelijk werk.
Kenmerken van de opbouw van een socialistische maatschappij in de USSR: andere sociaal-economische vormen en internationale isolering.
De Nieuwe Economische Politiek betekende niet alleen de ‘vrije markt’, maar ook industrialisering van het land, de elektrificatie van de hele nationale economie, coöperatie in de landbouw en een totale culturele revolutie.
Het nationale vraagstuk moet opgelost worden door versterking van de broederschap van de werkende mensen van alle nationaliteiten, door nationale gelijkheid in een sterke federale unie die alle vormen van discriminatie in de praktijk uitroeit.
De Grote Vaderlandse Oorlog stelde kracht en de prestaties van de Oktoberrevolutie en het socialistische Sovjetsysteem bloot aan een vuurproef. Het Sovjetvolk bracht enorme offers. De communistische partij alleen al verloor 3 miljoen mensen in die oorlog. Het land als geheel verloor het grootste deel van de post-oktober generatie en eenderde van de nationale economie viel er aan ten prooi.
Deze prijs werd niet alleen betaald voor onze eigen vrijheid en onafhankelijkheid, maar ook voor de redding van de wereldbeschaving. De geostrategische winst voor het socialisme na de oorlog was zeer duidelijk.
De naoorlogse heropbouw van de nationale economie van de USSR geldt als een economisch ‘wonder’.
Het XIXe Congres van de CPSU in oktober 1952, definieerde de hoofdwet van het socialisme als: "maximale vervulling van de constant groeiende materiële en culturele behoeften der gehele maatschappij door voortdurende groei en perfectie van de socialistische productie op basis van de jongste technische ontwikkeling" in tegenstelling tot de economische hoofdwet van het kapitalisme – maximale winst door middel van uitbuiting van de meerderheid van de bevolking van een gegeven land, door slavernij en systematische uitplundering van de volkeren in andere landen, met name de zwak ontwikkelde en door oorlog en militarisering van de maatschappij. Deze wetten gelden nog steeds. Na Stalins dood stokte de voorwaartse beweging.
De "onttroning" van Stalin, de subjectieve evaluatie van zijn werk en erfenis liep uit tot een lastercampagne tegen alles wat de Oktoberrevolutie bereikt had, tegen de partij en tegen de Sovjetstaat, hetgeen leidde tot demoralisering, ideologische verzwakking en ondermijning van de communisten in alle landen ter wereld.
"De grote decade" valt uiteen in twee periodes: 1953–1957 waarin het enorme potentieel van de wetenschappelijke en industriële basis door Stalin gecreëerd zich nog automatisch/mechanisch blijft ontwikkelen en de jaren 1958–1964 waarin de domheid, het subjectivisme en het voluntarisme van Chroesjtsjov volledig aan de dag treedt. De thema’s van "personenscultus" en ‘"onderdrukking" aangeheven door Chroesjtsjov en volledig uitgebouwd door Gorbatsjov ontaarden in kwaadaardige anti-Sovjetpropaganda.
Nieuwe vormen van klassenstrijd zijn ontwikkeld:
De grootste theoretische en politieke fout van de aanhangers van Stalin was de onrealistische overschatting van de kracht van het nieuwe systeem (de volledige en zogenaamd "onomkeerbare" overwinning van het socialisme; de staat van "heel het volk").
Tot aan haar vernietiging had de Sovjet-Unie zich nog niet verder ontwikkeld dan een begin van socialisme, de taken van de overgangsperiode waren bij lange na nog niet uitgevoerd.
Er bestonden nog steeds grote verschillen tussen de twee sectoren van de socialistische economie – de sectoren van de staat en de coöperatieve sector van de kolchoz – en niemand durfde zijn mond open te doen over het bestaan van een verborgen derde sector – de ontkende kapitalistische sector die chaotisch woekerde en niet in de statistieken voorkwam.
De maatschappelijke structuur van de maatschappij was bevroren; de geplande opheffing van de klassenverschillen werd verwaarloosd.
De twintig jaar tussen midden 1960 en 1980 waren geen jaren van stagnatie. Ondanks alle economische problemen heeft de Sovjetplaneconomie nooit stagnatie gekend.
Als er al sprake was van stagnatie dan was dat in het personeelsbeleid, in de socialistische en communistische hervormingen, in het wetenschappelijk en technisch onderzoek, als gevolg waarvan de Sovjet-Unie in de technisch-wetenschappelijke revolutie steeds meer achterop raakte bij de kapitalistische landen.
In de jaren 1980 had de Sovjetmaatschappij, haar economisch en politiek systeem, een directe kwalitatieve sprong moeten nemen, maar in plaats daarvan kwam Gorbatsjov met zijn "perestrojka".
De tragedie had voorkomen kunnen worden als de partijactivisten alert geweest waren, als de leidende kaders van staat, partij, bedrijven en leger tijdig gereageerd zouden hebben. Maar tegen die tijd waren de gezonde krachten al weggezuiverd van die posten, en zij die er nog zaten ontbrak het aan klasseninstinct of waren moreel verroest.
Nooit in de geschiedenis heeft zich de ontmanteling van een heel maatschappelijk systeem, waartegen binnen de werkende bevolking geen verzet bestond, zo sluipend voltrokken. Dat er geen brede volksbeweging bestond tegen het socialisme bleek wel uit het Referendum van 17 maart 1991.
De eerste fase van de contrarevolutie (1985-1988) speelde zich af in het verborgene.
De tweede fase (1988–1991) begon met de XIXe Partijconferentie, waarop de gedelegeerden een suïcidale hervorming van het politieke systeem van de Sovjet-Unie aannamen: de overweldigende vertegenwoordiging van werkers en boeren in de wetgevende instellingen werd opgeheven, beroepsparlementarisme, scheiding van de machten en een president werden ingevoerd.
De derde fase van de contrarevolutie (1992–1993) liet een groeiend conflict zien tussen de uitvoerende en de wetgevende instellingen dat werd beslecht met puur geweld – op 4 oktober 1993 werd de Opperste Sovjet van de Russische Federatie in puin geschoten. Alle Sovjets werden ontbonden.
Het Russische kapitalisme van nu onderscheidt zich op een aantal punten van het kapitalisme dat in oktober 1917 in Rusland werd weggevaagd:
Dit zijn de vier belangrijkste handelsmerken van het Russische kapitalisme:
Aan het eind van de XXe eeuw mocht Rusland op de meest vernederende wijze meedoen in het imperialistische wereldsysteem – als een halfkoloniale leverancier van grondstoffen, dat opgedeeld kon worden en mogelijk in de toekomst als staat verdwijnen.
Redding is slechts mogelijk door de wedergeboorte van de collectivistische, socialistische manier van samenleven, de macht van de Sovjets, de vrijwillige hereniging van het volk in een verenigde USSR.
De enige voorwaarde voor de verlossing van ons Moederland is de ontketening van de sterke krachten der massa’s, een nationale bevrijdingsbeweging van de massa’s aangevoerd door de een gemaakte Communistische Partij van de Sovjet-Unie.
De partij weet dat deze doelen slechts bereikbaar worden met het aanbreken van een nieuwe fase in de socialistische revolutie die onvermijdelijk, hetzij vreedzaam of gewelddadig, moet komen. Daarvan getuigt heel de ontwikkeling van de moderne maatschappij, hoewel die met horten en stoten verloopt.
Het zou natuurlijk mooi zijn wanneer de arbeiders op vreedzame wijze aan de macht zouden kunnen komen. Op 1 mei 2006 heb ik (Oleg Sjenin) mijn besluit om mijzelf in 2008 verkiesbaar te stellen als President, publiek gemaakt.
Ik denk dat dit de laatste en enige mogelijkheid is om de werkers te mobiliseren voor een echt een vreedzame revolutie die hun vertegenwoordiger aan de macht kan brengen. We noemen deze versie van actievoeren hard-informatief-electoraal. Hard in die zin dat we alert en tijdig massaprotestacties moeten organiseren. Het werk van de CPSU en zijn groeiend aantal medestanders is daarop gericht. Iedere vorm van steun en hulp zullen we dankbaar aanvaarden. Het tijdperk dat begon met de Oktoberrevolutie, is objectief het tijdperk geworden van de wereldwijde overgang van kapitalisme naar socialisme – en ondanks de horten en stoten van het proces, is de aard van dit proces niet te veranderen. Dat is de belangrijkste conclusie van dit document en die wordt dagelijks bevestigd door de ontwikkelingen in de wereld.