Nut en actualiteit van de oktober revolutie van 1917 voor de 21° eeuw
Brussel, 4- 6 mei 2007
www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org
De principes die de Bolsjewistische Revolutie hebben geleid, zijn meer dan ooit geldig
Bijdrage van de PRCF (Pôle de renaissance communiste
en France)
aan het seminarie van 2007 van de PVDA
Beste kameraden,
In de huidige omstandigheden zijn de principes die de Bolsjewistische Revolutie hebben geleid, meer dan ooit geldig.
Teruggrijpen naar de Oktoberrevolutie om de revolutionaire actie van vandaag te oriënteren, kan dogmatisch lijken. Nog verrassender zelfs in Frankrijk, een imperialistisch land op zijn retour, waar de bevolking tragisch in de tang wordt genomen tussen enerzijds, de reactionaire maatregelen van de rechterzijde en de sociaal-democratie, afgewerkt met een fascistische laagje Le Pen-vernis en, anderzijds, het verlangen naar verzet, dat in 2005 tot uiting kwam in de zege van de nee-stem van de werkende bevolking tegen de Europese grondwet en in 2006 in de succesvolle opstand van de studerende jongeren tegen de poging van de regering om de Arbeidswet te vernietigen.
Maar deze paradox is slechts schijn : de grote burgerij vergist zich niet wanneer zij zich opmaakt om een beslissende stap te zetten in de criminalisering van het leninisme naar aanleiding van de 90ste verjaardag van de Oktoberrevolutie. De vorm die de strijd aanneemt mogen dan al sterk verschillen van die van het begin van de 20ste eeuw, de principes van het bolsjewisme blijven overeind. Zij krijgen zelfs nieuwe kracht als het er, zoals nu, op aankomt een revolutionaire partij en een internationale communistische beweging herop te bouwen onder de voorwaarden van een wereld die overheerst wordt door de contrarevolutie en door het groeiende verzet van de volkeren.
De contrarevolutie in het oosten levert overigens een krachtig bewijs van de marxistisch-leninistische stelling dat er universele objectieve wetten van de revolutie bestaan.
Aangestuurd door het imperialisme en met de hulp van de Gorbatsjeviaanse opportunisten, hebben de Russische contrarevolutionairen eerst, onder de bedrieglijke naam perestroïka, een hele reeks reactionaire hervormingen doorgedrukt met als doel het reële socialisme, dat al verzwakt was door eerdere vervormingen, te destabiliseren. Maar in augustus ’91 werd een kwalitatieve drempel overschreden: er was wel degelijk een beslissende klassenconfrontatie tussen de contrarevolutionairen en deze die een onhandige en bureaucratische poging deden om het voortbestaan van de USSR te vrijwaren. Doel van deze confrontatie: de Sovjetstaat ontmantelent en vervangen door burgerlijke instellingen. De aanval werd in de eerste plaats gericht tegen de Partij en haar grondwettelijke leidende rol. De leiders van de contrarevolutie gingen er zelfs prat op dat zij het "leninisme omgekeerd" hebben toegepast.
In Frankrijk en in de rest van de wereld bevestigt de val van het socialistische systeem, hoe onvolmaakt dat ook geworden was, integendeel de immense historische balans van Oktober en Stalingrad. Sinds de USSR en het Europese socialisme werden weggeveegd, steken het grootkapitaal, het fascisme, het klerikalisme en de reactie overal weer de kopop: niet alleen de werkers uit het Oosten betreuren hun verloren verworvenheden van het socialisme, ook de volkeren van het Zuiden zijn overgeleverd aan imperialistische inmengingen en oorlogen. De hermondialisering van het kapitalisme, de opbouw van een Europees Rijk van het kapitaal dat de voormalige socialistische landen opslorpt en Rusland bedreigt, het zijn de directe resultaten van de vernietiging van het socialisme.
Dat maakt de sociaal-imperialistische utopie gepredikt door de Socialistische internationale, door het altermondialisme, het Europees Vakverbond, het Internationaal Vakverbond, het trotskysme en de Partij van Europees links des te bespottelijker. Beweren de leiders van deze bewegingen niet dat een "goede" kapitalistische, niet-liberale mondialisering mogelijk is? Verspreiden zij niet de illusie dat het mogelijk is een "goed" sociaal Europa te creëren in het kader van de Europese Unie van het grootkapitaal?
In Frankrijk heeft de vernietiging van het socialistische kamp en de zelfdestructie van de communistische beweging door de mutatie van de Franse Communistische Partij hebben een situatie gecreëerd die bedreigend is voor alle werkers in Europa. De Europese kapitalistische integratie is immers volop bezig met het ontbinden van alle verworvenheden van de grote stakingen van 68, van de Bevrijding, van de strijd van het Volksfront. Nadat jaren valse machtswisselingen tussen rechts en de Socialistische Partij, beide even grote voorstanders van de Europese Unie, toont de fasciserende Sarkozy, bewonderaar van Bush en van de Europese grondwet zich nu bereid om te "breken" met wat hij het "Franse model" noemt: hieronder verstaat hij de sociale verworvenheden, maar ook het nationale kader, de lekenstaat en de burgerlijke republiek van 1789.
Maar wat hebben wij te bieden tegenover Sarkozy en zijn "harde" versie, Le Pen, buiten een socialistische partij die alsmaar reactionairder wordt, met als boegbeeld Ségolène Royal, groot bewonderaarster van Blair, die voortdurend aanvallen lanceert tegen de syndicale verworvenheden van de leraars en de werkers uit de openbare sector? Wat is ons alternatief, behalve een ontaarde communistische partij die op sterven na dood is en zich enkel bekommert om de eenheid met de socialistische partij om zo een paar plaatselijke en nationale zetels te redden? De arbeidersklasse en de jeugd hebben nochtans met succes verzet geboden, telkens wanneer zij zich op een duidelijke basis die niet verdraaid was door de valse linkerzijde konden manifesteren. Zij hebben Neen gezegd en gewonnen tijdens het referendum over de Europese grondwet en tijdens de massa-opstand van studenten en scholieren tegen het Eerste Aanwervingscontract.
Overal ter wereld groeit het verzet, van Irak tot Wit-Rusland, van Nepal tot Latijns-Amerika. We kunnen bij deze gelegenheid niet anders dan hulde brengen aan het prachtige elan van de Latijnsamerikaanse volkeren rond Cuba en zijn historische leider Fidel Castro, rond Chávez, Morales en het Bolivariaanse Alternatief voor de Amerika’s. Het is zo belangrijk dat, nog geen twintig jaar na de wereldwijde catastrofe die de dood van de USSR betekende, het Bolivariaanse Venezuela het socialistische karakter van zijn revolutie uitvaardigt.
Het is trouwens totaal verkeerd om te beweren dat het pacifistische, democratische « Venezolaanse model », breekt met het zogenaamd gewelddadig en autoritaire « Bolsjewistische model ». Want naarmate de confrontatie tussen het Venezolaanse volk, de bevoorrechte klassen en het US-imperialisme zich ontwikkelt, zal het huidige kwetsbare samenbestaan van de volksmacht en de bourgeoismacht al gauw onbeheersbaar worden.
Iets over de nationale strijd, het internationalisme en de strijd voor het socialisme.
Zelfs al heeft de strijd van Lenin tegen het "sociaal patriottisme" de Oktoberrevolutie gevoed, is het enorm belangrijk dat wij vandaag het "recht van de naties op zelfbeschikking", dat Lenin ooit verdedigde tegen de trotskystische permanente revolutie en tegen het nationaal nihilisme in bepaalde geschriften van Rosa Luxemburg, niet aan de fascisten overlaten.
Vandaag de dag organiseert het kapitaal zich steeds meer op transnationale schaal. Het imperialisme spant zich in om continentale staten "op te richten" om zo de accumulatie van monopolistische winsten op ruimere schaal mogelijk te maken en om de economische oorlog te voeren en wanneer nodig zelfs oorlog tout court voor de wereldoverheersing. Dat is de ware klassenbetekenis van de Europese Unie en de voornaamste bedoeling van de Europese grondwet die wij moeten bekampen, niet alleen omwille van zijn neoliberale inhoud maar ook omwille van zijn supranationaal principe dat elke verandering in progressieve zin in een lidstaat van de Unie verbiedt.
Het volstaat terug te denken aan de manier waarop het grote eengemaakte kapitalistische Duitsland, in woorden zo « federalistisch » en antinationalistisch, de separatisten en de nationalisten in Tsjechoslovakije, in Joegoslavië, in de Baltische staten en misschien ook wel in België heeft aangemoedigd, met de bedoeling zijn buren te ontmantelen en gemakkelijker te kunnen overheersen.
Tegen het nationaal-europeïsme verdedigt de Pôle de Renaissance communiste de France (PRCF) dus fier de rode vlag met hamer en sikkel te verdedigen én de tricolore van Valmy, die wij terug willen afpakken van extreem-rechts. We zullen er desnoods de rode muts van de koningsmoordenaars van 1793 bij opzetten! Het is op die manier dat de Franse communistische partij in 1934/36 en nadien tijdens het Verzet een massabasis veroverde, door de glorieuze Vrijbuiters en Partizanen van de Geïmmigreerde arbeiders in de patriottische strijd te integreren. Wij zijn zeer vereerd Léon Landini, afkomstig uit de groep « Carmagnole-Liberté » en Arsène Tchakarian, de laatste overlevende van de groep van de Armeniër Manouchian, in onze rangen te mogen hebben.
Ons doel is natuurlijk niet het idealiseren van de natie, waarvan wij heel goed weten dat zij ookt zal versmelten in de bevrijde mensheid. Ons doel is te breken met de mythe die aan de basis ligt van het reformisme in Frankrijk en in Europa, namelijk de leugen van het sociale Europa dat de loontrekkenden bindt aan de "Europese constructie" en zijn transmissieriemen, namelijk de Socialistische internationale, de Vierde internationale en de Partij van Europees links, en er zelfs in slaagt van de voorzitter van de Partij van Europees Links Bertinotti een aanhangsel te maken van de eurocraat Romano Prodi, de huidige Italiaanse eerste minister.
Daarom is de PRCF ook nog steeds geïnteresseerd in het voorstel van de Communistische partij van Griekenland om een Europese Pool op te richten voor de strijd tegen de EU van Maastricht; want wij zien de verdediging van de arbeiders en de republikeinse verdediging van de Franse natie niet los van ons internationalistisch engagement om op Europese schaal het verzet op te bouwen tegen het Euro-maccarthysme en tegen de toenemende criminalisering van het communisme.
Hoe kunnen wij onder deze omstandigheden de Communistische partij van Frankrijk weer bouwen? Ondanks zijn naam bestaat de PCF die gesticht werd op het congres van Tours niet meer, zelfs al zitten er nog echte communisten in en zelfs al vinden wij de eenheid in de actie van communisten die al dan niet lid zijn van de PCF zeer belangrijk. De pro-Europese strategie van de muterende PCF bestaat erin "links te doen slagen", dit wil zeggen zich op sleeptouw te laten nemen door de socialistische partij zonder over enig middel te beschikken om naar links te buigen.
Hoe kunnen wij onder deze omstandigheden een echte communistische partij laten herboren worden ? Voor ons is het concept van de wedergeboorte belangrijk omdat het zowel een breuk met de muterende partij betekent als een verderzetting van de partij van Duclos, Frachon en Thorez.
Daarom bouwen wij onze organisatie op, onze financiële middelen, ons maandblad, Initiative Communiste, onze website, ons theoretisch tijdschrift Etincelles, onze syndicale interventie, onze jongerenorganisatie en onze internationale contacten.
Toch hebben wij niet de illusie dat wij alleen "de" partij zijn, zelfs niet dat wij de essentiële basis vormen van de toekomstige communistische partij van Frankrijk. Om herop te bouwen, moet de eenheid van de Franse communisten worden aangemoedigd. Dat is niet gemakkelijk, maar we laten ons niet ontmoedigen.
Ondanks een aantal onbegrijpelijke uitvluchten, is de impuls gegeven en niet meer te stoppen. Op basis van hun gezond verstand en het loutere instinct van zelfbehoud, verlangen de Franse communisten ernaar om zich te verenigen; daarom roepen wij ze op om samen de 90ste verjaardag van de oktoberrevolutie te vieren.
Beste kameraden,
Dat na dag krijgen de heksenjacht en het Euro-maccarthysme meer voet aan wal in de Europese Unie van het grootkapitaal, met name in de voormalige socialistische landen. Dat niemand zich echter verbeeldt dat de communisten van het Westen uit het vizier blijven. In Frankrijk is onze kameraad Annie Lacroix-Riz, een internationaal vermaarde historica, het slachtoffer is van politieke vervolging omdat zij zich op basis van documenten, verzet tegen de criminalisering van het socialisme. Het gaat om een hatelijke en belachelijke campagne, waarop de officiële PCF geen enkel inhoudelijk antwoord geeft, die probeert te beweren dat de communisten, de voornaamste kracht van het Franse gewapende verzet, « gecollaboreerd » hebben met de nazi’s. Sommige lieden uit de omgeving van Sarkozy, de man van het grootpatronaat en de zoon van een Hongaarse anticommunistische migrant, verbergen niet dat zij "wet" willen laten goedkeuren die het communisme op dezelfde wijze zou criminaliseren als het nazisme, wat snel zou leiden tot het verbod van de organisaties die het leninisme niet hebben afgezworen.
Al deze aanvallen worden georchestreerd door de EU zoals de motie Lindblad van de Raad van Europa en de motie van het Europees parlement naar aanleiding van de Hongaarse contrarevolutionaire gebeurtenissen van 1956 aantonen.
Dit offensief gaat zeker een nieuwe draagwijdte krijgen met de komende 90ste verjaardag van de oktoberrevolutie.
Wij moeten vandaag absoluut samen reageren tegen dit continentaal offensief. Zouden wij niet onverwijld een ontmoeting kunnen organiseren die open staat voor al wie, ongeacht zijn standpunten, categoriek neen zegt tegen de criminalisering van de Oktoberrevolutie, en begrijpt dat de criminalisering van het communisme in werkelijkheid een bedreiging vormt voor alle democraten, zoals kameraad Kolozof in een recente verklaring van de PC van Griekenland terecht opmerkte.
Het lijkt ons dringend te zijn ; we hebben al samen actie gevoerd in Straatsburg en in Brussel tegen deze criminalisering. Wij moeten vandaag absoluut samen reageren tegen dit continentaal offensief.
Ik dank u voor uw aandacht