Actuele betekenis en geldigheid van de Oktoberrevolutie van 1917 voor de 21° eeuw
Brussel, 4- 6 mei 2007
www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org
Resolutie over Latijns-Amerika
Latijns-Amerika is het toneel van de ontwikkeling van een kolkende arbeiders- en volksbeweging tegen de eeuwenoude heerschappij van oligarchieën en onderwerping aan plundering door imperialisten, voornamelijk de Verenigde Staten.
In antwoord op de verscherping van de algemene crisis en het falen van het neoliberalisme, opgelegd aan de volkeren van de regio, herstelt zich de werkende klasse en haar stakingsbeweging. Dat komt tot uiting in haar positie als vlaggenschip van de volksstrijd. Bovendien zijn er:
- de grote mobilisaties van boeren die land en water eisen en zich voluit keren tegen de instelling van de Vrijhandelszone van de Amerika’s (ALCA) en de Vrijhandelsovereenkomsten;
- de mobilisatie en straatgevechten van studenten bij het hoger onderwijs met hun maatschappelijke, democratische en anti-imperialistische eisen;
- de inheemse volkeren die zich aandienen als voorsprekers van hun eigen bevrijding en een integraal deel vormen van de revolutionaire krachten;
- de grote volksopstanden die de neoliberale regeringen bevechten en verslaan: treffende tekenen van de volksbeweging in Latijns-Amerika.
Deze sterke volksbeweging neemt nog in kracht toe naarmate zij deelneemt aan de strijd voor regeringsmacht, de linkse partijen weet te verenigen, een voedingsbodem vindt in de nieuwe revolutionaire politieke formaties, deelneemt aan verkiezingen en machtsposities verwerft waardoor de machtsverhoudingen in elk land en dus in heel Latijns-Amerika, zich wijzigen.
In Venezuela is sedert de verkiezingsoverwinning van Hugo Chávez in 1998 een grote links revolutionaire maatschappelijke beweging van miljoenen mensen tegen imperialisme en rechts van eigen bodem ontstaan: zij heeft alle aanvallen weten te weerstaan en haar eenheid weten te bewaren.
In Bolivia hebben inheemse volkeren en halfbloeden de verkiezingen gewonnen en voor het eerst in de geschiedenis van de republiek is er een inheemse president gekozen.
In Brazilië en Uruguay hebben linkse partijen na tientallen jaren strijd de algemene verkiezingen gewonnen.
In Nicaragua heeft het Sandinistisch Front weer een president geleverd, en in Ecuador hebben democratische en linkse stromingen de verkiezingen van november 2006 gewonnen.
De peronistische regering van Argentinië en de regering van nationale eenheid van Chili krijgen meer oog voor de nationale belangen.
De regering van Panama begint een beetje tegen te sputteren tegen de regering van de Verenigde Staten.
En onder andere in Colombia, Peru en Mexico hebben de linkse en democratische krachten duidelijk vooruitgang geboekt op electoraal niveau.
In Columbia, ondanks de directe militaire inmenging van de Verenigde Staten, blijft de revolutionaire gewapende strijd zich ontwikkelen en brengt hij zware slagen toe aan de reactionaire krachten.
Ondanks de blokkade weet Cuba, vertrouwend op eigen kracht zijn revolutie door te zetten en blijft het een voorbeeld voor de alle werkers en volkeren ter wereld, vooral in Latijns-Amerika. Deze nieuwe politieke situatie in Latijns-Amerika vormt zelfs een belangrijke bijdrage aan de Cubaanse revolutie.
De werkers en de volkeren, de communistische partijen en de andere revolutionaire politieke organisaties nemen de leiding op zich van deze strijd ter overwinning van het kapitalisme en de vestiging van het socialisme.
De idealen van het socialisme hebben zich geworteld in de hoofden van de werkers en de volkeren van Latijns-Amerika. Hieruit blijkt wel dat de reserves en het potentieel van de maatschappelijke revolutie van het proletariaat, van het socialisme en het communisme fris zijn en volop bloeiend, dat zij leven en zich kwalitatief ontwikkelen.
Aan de andere kant valt de enorme macht van de reactionaire bourgeoisie en van de invloed van de Verenigde Staten niet te ontkennen. Naarmate het revolutionaire proces vooruit gaat, neemt ook de agressiviteit en de repressie toe om die voortuitgang te wurgen.
Internationaal gezien ligt Latijns-Amerika nu in het brandpunt van de fundamentele tegenstellingen van ons tijdperk. In de achtertuin van het Amerikaanse imperialisme strijden de werkers en de volkeren voor nationale en maatschappelijke bevrijding, behalen zij belangrijke politieke overwinningen op organisatorisch en institutioneel niveau, en komen in een aantal landen zelfs in de regering.
De situatie stimuleert de werkende klasse en proletarisch revolutionairen van alle continenten en dwingt hen deze ervaringen over te nemen als voorbeelden voor hun eigen strijd en bovenal tot internationale solidariteit met de diverse processen die in Latijns-Amerika tot ontwikkeling komen.