15e Internationaal Communistisch Seminarie
    Brussel, 5-7 mei 2006
    www.icsbrussels.org, ics[at]icsbrussels.org

      Algemene Resolutie

Laat ons de strijd tegen het imperialisme opdrijven, intensifiëren en verbreden, vooral tegen de belangrijkste vijand, het VS imperialisme, de imperialistische agressie-oorlogen en de dreigementen en voorbereiding van nieuwe agressies!

I.

Zoals het VS imperialisme de leugen van Iraks "massavernietigingswapens" gebruikte om haar agressie tegen dat land te rechtvaardigen, is het nu Iran aan het bedreigen onder het voorwendsel van de zogezegde intentie van dat land om kernwapens te produceren.

Washington eist voor zichzelf het recht op om honderden doelwitten in Iran te bombarderen en het overweegt het gebruik van zogenaamde tactische kernwapens of mini-nukes. Terwijl de VS nucleaire proliferatie toestaat zolang het maar om bondgenoten gaat, zoals Israël, ontkent het Irans recht om nucleaire technologie te ontwikkelen, zelfs voor strikt civiel gebruik. Nochtans vertikt de VS het om het nucleair non-proliferatie verdrag te respecteren. Dat verdrag legt immers nucleaire ontwapening op aan alle kernmachten. De VS en de NATO hebben herhaaldelijk verklaard dat ze er geen graten in zien om als eerste kernwapens te gebruiken in een conflict, zelfs tegen staten zonder kernwapens. Zo bedreigt de VS-regering elk land dat weigert om te buigen voor haar absolute overheersing.

Deze nieuwe bedreiging met agressie en oorlog komt bovenop de voortdurende illegale, onrechtvaardige en criminele oorlog en bezettingen van Irak en Afghanistan die al honderdduizenden doden geëist hebben. Er is ook de toenemende imperialistische druk op en ondermijning van Syrië. Intussen wordt de voortdurende, barbaarse bezetting van Palestina mogelijk gemaakt door de massieve steun van het VS imperialisme aan de Zionistische en racistische staat Israël, de medeplichtigheid van de EU, en beider verwerping van de democratisch verkozen Palestijnse regering.

In Latijns Amerika tracht de VS haar overheersing op te leggen door politieke druk, economische chantage en militaire aanwezigheid. De blokkade tegen Cuba duurt voort, er wordt geen moeite gespaard om de Bolivariaanse revolutie in Venezuela te destabiliseren, en vanaf de eerste dag ligt de nieuwe regering van Evo Morales in Bolivia onder vuur. De massieve militaire steun van de VS aan het Colombiaanse regime--het beruchte 'plan Colombia'--moet de revolutionaire strijd van het Colombiaanse volk elimineren en de overheersing van de VS over het continent versterken.

De VS saboteert de vreedzame en onafhankelijke hereniging van Korea. Samen met Japan stookt de VS steeds meer lokale conflicten op onder de volkeren van Azië om de reorganisatie van haar militaire krachten in de regio op te leggen.

In Afrika blijven de imperialisten de onmetelijke natuurlijke rijkdommen van het continent plunderen, hoewel die zouden moeten dienen voor de ontwikkeling ervan. Daarom laten ze dictaturen aan de macht in verschillende Afrikaanse landen, waardoor ze de democratische expressie van de bevolking verhinderen. Om haar doelstellingen te bereiken schrikt het imperialisme er niet voor terug om tweedracht en conflicten tussen Afrikaanse landen en volkeren te zaaien, op te stoken of te verlengen.

II.

De intensifiëring van de imperialistische agressie is een uitdrukking van de structurele crisis die inherent is aan het imperialisme. De financiële markten van de Verenigde Staten spelen een essentiële rol in de verrijking van de heersende klasse en worden gevoed met 800 miljard doller per jaar vanuit het buitenland. Enkel het aanhoudende internationaal vertrouwen in de dollar en de financiële markten van de VS kan deze situatie, die de groei van de VS economie schraagt, in stand houden. In de huidige context van structurele economische crisis en toenemende risico van een beurskrach kan dit vertrouwen enkel door economische en militaire overheersing worden opgelegd. Als reactie op de groeiende oppositie tegen het VS beleid, drijft de VS haar agressie nog op.

Net zoals de bezetting van Irak tonen ook de bedreigingen tegen Iran het belang van de controle over olie als hefboom voor wereldoverheersing in de huidige internationale context. Deze strategische economische sector heeft een directe impact op de structurele crisis. De controle over de olie is ook een manier om druk uit te oefenen op elk land dat zichzelf moet voorzien van energie en biedt de mogelijkheid om de opkomst van nieuwe wereldmachten te verhinderen. Daarom richt de imperialistische oorlogsvoorbereiding zich op de hechte controle over het Midden Oosten dat twee derden van de oliereserves en een derde van de gasreserves herbergt. Door een "regimewissel" in Iran wil de VS in Iran een stroman installeren, zoals ten tijde van de dictatuur van de Sjah.

Naast de overheersing van Irak, Iran en de rest van het Midden Oosten zijn, op lange termijn, China en andere Aziatische landen het doelwit als de belangrijkste rivalen. Deze landen zijn alsmaar meer afhankelijk van het Midden Oosten voor hun olie voorziening.

Verschillende Europese landen oefenen ook druk uit op de regering in Teheran waardoor de isolatie van Iran nog toeneemt. Dat toont dat, zelfs als de tegenstellingen tussen de Verenigde Staten en Europa toenemen, dit deze laatste niet verhindert om samen te spannen met het agressieve beleid van het VS imperialisme. Het Europese imperialisme ziet ook China en Azië als rivalen.

III.

Ondanks de militaire overmacht en agressieve opstelling ondervindt de VS toenemende moeilijkheden om haar hegemonie op te leggen. Over de hele wereld leeft de anti-imperialistische strijd op.

In Irak zinkt de Verenigde Staten steeds verder weg in het moeras. De modernste en best uitgeruste legermacht van de wereld lijdt steeds grotere nederlagen in de volksoorlog van de Irakese massa's die bloed laten voor onafhankelijkheid en democratie. Meer dan 2400 VS militairen zijn al gedood en tienduizenden werden gewond. Terwijl het VS militair-industrieel complex superwinsten maakt is de financiële kost van de oorlog steeds zwaarder om dragen voor Washington.

In Afghanistan stuiten de troepen van de VS en de NATO ook steeds meer op weerstand.

In Palestina leverden de verkiezingen en de aanhoudende weerstand van het volk tegen Israëls bezetting het bewijs dat het Palestijnse volk elk compromis verwerpt dat haar onvervreemdbare nationale rechten weigert te erkennen. Zij vechten voor de verwijdering van Zionistische kolonies in de territoria die na 1967 bezet werden en voor de afbraak van de sheidingsmuur van racistische isolatie. Ze vechten aanhoudend voor een soevereine Palestijnse staat met Jeruzalem als hoofdstad en voor het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen.

Het recente succes van de volksstrijd in Nepal heeft het autocratische en repressieve regime verplicht om toe te geven aan de rechtvaardige en democratische eisen van het volk. De revolutionaire opleving stelt een uitdaging voor de imperialistische overheersing van het land.

In Latijns Amerika verwerft de Cubaanse revolutie aanzienlijke politieke, economische, diplomatieke en humanitaire vooruitgang en verwerft ze bredere steun over het hele continent, tegen de VS plannen voor rekolonisatie. De nationalisatie van olie en gas door Venezuela en Bolivia is gunstig voor de aspiratie van de Latijns Amerikaanse volkeren voor volledige soevereiniteit en tegen zogenaamde vrijhandelsakkoorden die in feite de monopolistische dominantie van de VS bestendigen. De hechte samenwerking tussen Cuba, de Bolivariaanse revolutie in Venezuela en het populaire en nationalistische project geleid door Evo Morales in Bolivia toont de vooruitgang van Latijns Amerika in de ontwikkeling van leefbare en geïntegreerde volkse alternatieven voor de afhankelijkheid van de VS. Tegenover het plan van de VS voor een "Free Trade Area of the Americas" of ALCA, opent dit "Bolivariaans Alternatief voor de Amerikas" of ALBA (wat 'dageraad' betekent) het perspectief van een echte soevereiniteit voor de Latijns-amerikaanse landen.

De weerstand van het Kongolese volk heeft de aanvalsoorlog overwonnen die werd opgestookt door het VS imperialisme tegen de Democratische Republiek Congo. Deze oorlog heeft de levens van meer dan vier miljoen mensen geëist. Het volk is in de mogelijkheid om haar wil op te leggen in de eerste vrije verkiezingen in de geschiedenis van Congo, in de tweede helft van 2006.

China en Rusland versterken samen de Shanghai Cooperation Organization (SCO). Deze organisatie groepeert de Volksrepubliek China, de Russische Federatie, Kazachstan, Tadzjikistan, Kirgizstan en Oezbekistan. Vorig jaar verklaarde de SCO zich voorstander van de terugtrekking van VS basissen uit de regio. De aangekondigde toetreding van Iran, India en Pakistan tot de SCO zal het VS imperialisme in Azië in een nog moeilijker situatie dringen.

In de hele wereld vechten de werkers en andere sociale krachten tegen imperialisme en kapitalistische maatregelen. In Europa zagen de kapitalisten zich gedwongen om toegevingen te doen op verschillende vlakken (het voorstel voor een Verdrag over een Europese Grondwet, de Europese directieve over het laden en lossen van schepen, de CPE in Frankrijk,...)

Om de ontwikkeling van volksstrijd en revolutionaire strijd te dwarsbomen nemen de imperialisten van de VS, Europa en Japan hun toevlucht tot verschillende antidemocratische, anti-communistische en soms bijna fascistische maatregelen. Die gaan van het verbod op communistische namen en symbolen, het aannemen van anti-communistische resoluties en het opstellen van zogenaamde "terroristenlijsten", tot financiële maatregelen, gerechtelijke acties, politie repressie, het buiten de wet stellen van communistische organisaties, het arresteren van communisten en zelfs uit de weg ruimen ervan. Brede kringen van democraten en progressieven zijn geschokt door deze maatregelen en veroordelen die.

We zijn in het tijdperk van het imperialisme en de proletarische revolutie. De socialistische revolutie is de enige manier om het kapitalisme, uitbuiting en overheersing uit te roeien voor eens en voor altijd in de hele wereld. In voorbereiding van de revolutie ontwikkelen en versterken de communisten en revolutionairen elke strijd tegen uitbuiting en onderdrukking. Ze werken aan de oprichting van een breed verenigd front tegen de huidige oorlogen en de dreiging van nieuwe agressies voornamelijk van de kant van het VS imperialisme.

IV.

Daarom stellen we de volgende slagzinnen voor: