Bijdrage aan het 13de Internationaal Communistisch Seminarie
Brussel, 2 - 4 mei 2004
www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org
Communistische Partij van Cuba
Cuba
Eerst en vooral wil ik u, in naam van het Centraal Comité van de Communistische Partij van Cuba, danken voor uw uitnodiging om nogmaals deel te nemen aan dit Internationale Seminarie, samengeroepen door de Partij van de Arbeid van België.
Het is voor niemand een geheim dat wij erg complexe en gevaarlijke momenten doormaken op het vlak van de internationale betrekkingen, gekenmerkt door het gebruik van geweld en de imperialistische overheersing.
Afghanistan, Irak, en zoals de president van de Verenigde Staten himself gezegd heeft, elk "duister uithoekje van de wereld" kan het doelwit worden van de hegemonistische, expansionistische en oorlogszuchtige politiek van de huidige VS-administratie.
Die heeft, in de betrekkingen tussen de naties van deze planeet, een aantal nieuwe concepten opgelegd en in praktijk gebracht. Denk maar aan "beperkte soevereiniteit", "humanitaire tussenkomst", "preventieve oorlog" enz... Met deze eufemismen probeert de VS-regering een democratisch tintje te geven aan haar streven om alle staten die zich verzetten tegen haar diktaten en die hun autonomie en onafhankelijkheid verdedigen, met geweld te onderwerpen. Zo eigent het imperium zich niet alleen het recht toe om eender welke agressor snel van antwoord te dienen, maar ook om als eerste eender welk land aan te vallen, waarbij landen die zich verzetten natuurlijk voorrang krijgen.
Een extra element in de hegemonistische strategie van de Noordamerikaanse administratie is de ALCA, de gekende Amerikaanse Vrijhandelszone, een project gericht op annexatie en bedisseld achter de rug van de meerderheid van de Latijns-Amerikaanse bevolking.
Het leek ons vitaal dit thema vandaag aan te snijden op het Internationaal Seminarie, aangezien de Verenigde Staten de ALCA in versneld tempo willen voltrekken, met het doel de landen van Latijns-Amerika officieel als hun "achtertuin" te bekrachtigen en paal en perk te stellen aan de banden en contacten van deze regio met de rest van de wereld, Cuba inbegrepen.
De ALCA vormt bijgevolg een groot gevaar voor ons Amerika, niet alleen vanuit economisch en politiek oogpunt, maar ook cultureel. Het gaat om het uitdoven van de identiteit en het wegroven van de tradities en de geschiedenis van de volkeren uit de regio.
Strijd voeren tegen de ALCA, is vechten tegen het neoliberalisme, tegen de lakeienregeringen, vechten voor solidariteit en voor een echte rechtvaardige en billijke ontwikkeling.
Het enige wat de ALCA –synoniem voor neoliberalisme- tot bloei zal brengen zijn de fortuinen van de transnationale ondernemingen en van enkele plaatselijke oligarchieën. Tegelijkertijd zal de sociaal-economische ontwikkeling van de Latijns-Amerikaanse landen blokkeren, zullen armoede en ongelijkheid nog toenemen en zal, eens te meer, het sociale beleid opgeofferd worden, omdat essentiële diensten als gezondheidszorg en onderwijs tot het absolute minimum worden herleid. De bevordering van de nationale en universele culturen zal verdwijnen.
En toch stellen de Verenigde Staten de ALCA voor als de enig mogelijke weg voor de ontwikkeling van Latijns-Amerika, als het gouden alternatief dat gematerialiseerd zal worden in de vorm van een juridische verbintenis van de Staten.
Ik wil de aanwezigen hier niet met cijfers overladen maar signaleer hier toch dat het Bruto Binnenlands Produkt van Latijns-Amerika per inwoner vorig jaar lager lag dan in 1997, wat wijst op een terugval van de groei, dat er 20 miljoen Latijns-Amerikaanse armen meer zijn dan in 1997 en dat de werkloosheidsgraad bijna 11 % bedroeg zodat het aantal stedelijke werklozen aangegroeid is tot 17 miljoen.
Hieraan kunnen we nog toevoegen dat de buitenlandse investeringen in de regio, door het imperium regelmatig voorgesteld als dé redding, met 25 % verminderd zijn ten opzichte van vorig jaar, terwijl de kapitaalvlucht door de intresten op de buitenlandse schuld gewoonweg onhoudbaar is.
Over het thema van de schuld, één van de voornaamste obstakels voor de ontwikkeling van de regio, zeggen de Verenigde Staten noch het ALCA-project nu net geen woord. Van 2001 tot 2003, op het ogenblik dat de ALCA-onderhandelingen plaatsvonden, betaalde Latijns-Amerika zo'n 464 miljard dollar schulden terug, dat is ongeveer 154 miljard dollar per jaar
Zoals geweten heeft zoveel plundering en armoede tot sociale explosies geleid die, in Argentinië en Bolivia bijvoorbeeld, de val van de neoliberale regeringen veroorzaakten.
Daarom stellen wij dat de regering van de Verenigde Staten in een enorme tegenstrijdigheid verstrikt raakt, wanneer zij blijft beweren dat de ALCA dé oplossing en het aardse paradijs is voor Latijns-Amerika, terwijl het neoliberale beleid waarvoor de ALCA en dat ze nog verder zal aanmoedigen, er enkel voor zorgt dat de economische en sociale toestand van het continent steeds verder achteruitboert.
Maar de ideologen van het imperium houden vast aan hun holle en goedkope retoriek en volharden in hun standpunt dat de ALCA een historische kans biedt om de handel uit te breiden, de welvaart te verhogen, de democratie te verspreiden en tot een grotere verbondenheid van het continent te komen, temidden van de wereldwijde concurrentie.
Eigenlijk moeten we Colin Powell bedanken. Want hij omschreef - met de openhartigheid en nauwkeurigheid eigen aan het imperialisme - de doelstellingen van de ALCA als volgt: "Onze doelstelling is de Noordamerikaanse bedrijven te verzekeren van de controle over een grondgebied dat zich uitstrekt van Arctica tot Antarctica en van de vrije toegang, zonder enige belemmering, van onze produkten, diensten, technologieën en kapitalen tot heel het continent".
Wat zeker is, is dat we onmogelijk kunnen geloven in het lokmiddel van de toegankelijkheid van de markt van de Verenigde Staten. Hun handelstekort bereikte vorig jaar immers een historisch hoogtepunt van zowat 500 miljard dollar, tekort dat sinds 1992, toen het nog 35,6 miljard dollar bedroeg, duizelingwekkend is toegenomen. Naast de toename van dit tekort op de handelsbalans, nam voor de Noordamerikaanse economie ook het belang toe van de buitenlandse handel. Uitvoeren is een absolute noodzaak voor de VS omdat het tekort moet teruggedrongen worden maar ook omwille van het belang van de export voor een economie waar de huidige werkloosheidsgraad van 6 % één van de ernstigste symptomen is van de crisis.
Tijdens de vergadering van de ministers van buitenlandse zaken in Miami werd het oorspronkelijke project van de ALCA met twee ingrediënten aangepast: een "zachte ALCA", met vage nog nader te bepalen omtrekken en enkele bilateriale vrijhandelsakkoorden waarbij de ALCA hard blijft en waarschijnlijk nog harder wordt.
Met deze varianten kan het annexatieproject dan wel een andere vorm en andere procedures aannemen, de essentie blijft echter overeind.
De strijd tegen de ALCA is niet voorbij maar zit vandaag net in de moeilijkste en de doorslaggevende fase. 2004 zal primordiaal zijn voor de uiteindelijke ontknoping van dit project van annexatie en overheersing.
De continentale campagne tegen de ALCA, die integraal deel uitmaakt van de Continentale Sociale Alliantie, mag niet achterblijven in deze strijd voor het recht op leven. De Campagne heeft aangetoond dat ze een efficiënte, niet te negeren kracht is. In Quebec, Quito, Cancun of Miami, oog en oog met traangas, gummikogels, dranghekkens, slagen, gevangenisstraffen en alle soorten bedreigingen, hebben de sociale bewegingen ons lessen gegeven in moed en waardigheid.
Ook Cuba voert een intense strijd tegen de ALCA. De Cubaanse organisaties die deel uitmaken van de Cubaanse Afdeling van de Continentale Sociale Alliantie, hebben in Havana continentale ontmoetingen georganiseerd om na te denken en overleg te plegen over de acties die dit annexatieproject kunnen stoppen en talrijke acties gesteund om weerstand te bieden tegen monster dat niets te maken heeft met de belangen van de Latijns-Amerikaanse bevolking.
Ook de regering van de Bolivarrevolutie van Venezuela heeft de neoliberale inhoud van de ALCA altijd met klem afgewezen en haar bereidheid uitgedrukt om, indien nodig, dit project voor te leggen aan een officiële volksraadpleging. De regering van Brazilië weigert dan weer in te gaan op de eenzijdige onderhandeling voorgesteld door de Verenigde Staten en heeft samen met Argentinië een standpunt van de MERCOSUR verdedigd.
Omwille van al het voorgaande willen wij tijdens dit Seminarie de ALCA en al hetgene waarvoor dit project staat krachtig aanklagen en de hier vertegenwoordigde partijen vragen dat zij zich op een of andere manier aansluiten bij deze strijd tegen het wilde neoliberalisme en de imperialistische overheersing in onze regio.
Tot slot wil ik de Partij van de Arbeid van België bedanken voor haar lijnrechte standpunt van solidariteit met de Cubaanse Revolutie, op een moment dat de krankzinnige VS-administratie, in haar electoralistische en terroristische wedloop, openlijk dreigt met een militaire agressie tegen mijn land, in samenwerking met de Cubaanse maffia die haar standplaats heeft in Miami.
Cuba wil geen oorlog, wij hebben veel gedaan om oorlog te vermijden, maar wees gerust, wij zullen niet toestaan dat zij onze soevereiniteit afnemen, of ons recht om de weg te kiezen die ons het beste lijkt. Dat zullen wij, mocht het nodig zijn, tot de laatste druppel bloed verdedigen. Wij kunnen alleen maar verdergaan met onze strijd tegen het Imperium, tegen de intimidatie gebaseerd op militaire macht, en vechten om onze bevolking een toekomst van vrede te garanderen, met de waardigheid die elke mens verdient.
Hartelijk dank.