Bijdrage op het 12de Internationaal Communistisch Seminarie
"De Marxistisch-Leninistische Partij en het anti-imperialistisch front tegen de oorlog "
Brussel, 2-4 mei 2003

www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org

Prof. Jose Maria Sison, Founding Chairman Communist Party of the Philippines

Ervaringen van de Communistische Partij van de Filippijnen aan het Anti-Imperialistische en Antioorlogsfront

Waarde kameraden,

Mijn warme kameraadschappelijke groeten en revolutionaire solidariteit aan alle delegaties aanwezig bij dit Communistische Seminaar in Brussel. Ik ben de Partij van de Arbeid van België dankbaar dat zij mij in de gelegenheid stellen om woord tot u te richten, hoewel bepaalde obstakels verhinderen, dat ik bij u aanwezig ben.

De Raad van Europa heeft mij, in horigheid aan de regering van de VS, samen met de Communistische Partij van de Filippijnen (CPP) en het Nieuwe Volksleger (NPA), als ‘terrorist’ gebrandmerkt. De Nederlandse staat heeft in verband daarmee de magere uitkeringen voor voedsel, huur en ziektekostenverzekering, waar ik recht op heb als erkend politiek vluchteling, stopgezet. Mijn schamele persoonlijke bankrekening is bevroren. Het is mij verboden het korte stukje van Utrecht in Nederland naar Brussel in België reizen.

De VS heeft de euvele moed de CPP, het NPA en mij terroristen te noemen en strafmaatregelen tegen ons uit te vaardigen. Zij gebruiken de aanvallen van 11 september als machtiging om nationale bevrijdingsbewegingen en hun leiders en die regeringen welke opkomen voor de soevereiniteit van hun land, te demoniseren en te belagen; voor het ontketenen van agressieoorlogen tegen Afghanistan en Irak; voor het dreigen met moordaanslagen door de CIA aan het adres van anti-imperialistische leiders.

Het VS-imperialisme is de terrorist No 1 in heel de geschiedenis van de mensheid. Het onderwerpt dagelijks miljarden mensen aan het geweld van de imperialistische uitbuiting. Door agressieoorlogen te ontketenen met nucleaire en andere hoogtechnologische vernietigingswapens, door openlijk terroristische marionettenregimes te financieren en tot massaslachtingen aan te zetten, heeft het zich schuldig gemaakt aan de dood en de verminking van miljoenen mensen.

De kijk van de CPP op het VS-imperialisme en Oorlog

Volgens Lenin, is het imperialisme, als hoogste stadium van het kapitalisme, in de periode 1898–1914 in Amerika en Europa ontstaan en later ook in Azië. De Spaans-Amerikaanse Oorlog (1898), de Boerenoorlog in Zuid-Afrika (1899-1902), de Russisch-Japanse Oorlog (1904-05) en de economische crisis van 1900 in Europa markeren het begin van het tijdperk van het moderne imperialisme of monopoliekapitalisme.

Toen de VS tegen het eind van de 19^e eeuw monopolie kapitalistisch werd, moesten zij hun economisch territorium wel uitbreiden. Zij hadden koloniën nodig als afzetmarkt voor hun overtollige producten, als terrein voor de investering van hun surpluskapitaal, als goedkope bron van grondstoffen en als invloedsfeer.

Omdat ze te laat waren voor de verovering van koloniën voor imperialistische uitbuiting moesten ze die aan andere ontfutselen. De VS verwachtten dat zij de koloniën Puerto Rico, Cuba en de Filippijnen gemakkelijk van de oude kolonisator Spanje zouden kunnen afpikken en begonnen daarom de Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898. In Cuba bliezen zijn hun eigen slagschip ‘Main’ op, waarbij bijna 300 van hun marine officieren en matrozen omkwamen, waarvoor zij de Spanjaarden de schuld gaven, zodat er een voorwendsel was om Spanje de oorlog te verklaren.

De Filippijnen bekleedden een sleutelpositie in de plannen van de VS-imperialisten om de Stille Oceaan tot een Amerikaanse ‘vijver’ te maken en als springplank te dienen naar de ‘Chinese meloen’. Maar het volk van de Filippijnen was al in 1896 begonnen aan hun eigen revolutie voor nationale onafhankelijkheid van Spanje—de eerste burgerlijk democratische revolutie in Azië. In 1898 slaagden zij er in heel het land, met uitzondering van de ommuurde stad Manila, van de Spanjaarden te bevrijden.

Aanvankelijk leken de VS-imperialisten vrienden te zijn van de revolutionaire leiders van de Filippijnen, maar al gauw kwam de duivelse aap uit de mouw. Zij wilden de nieuw koloniale meesters worden van het Filippijnse volk. Nadat zij via het Verdrag van Parijs op 30 december 1898 de Filippijnen voor een bedrag van 20 miljoen dollar hadden overgenomen van Spanje, ontketenden ze op 4 februari 1899 een grootschalige agressieoorlog tegen het volk van de Filippijnen.

Ter rechtvaardiging van hun agressie, verspreidden de agressors de leugen als zouden de Filippijnse revolutionairen van plan zijn alle blanken in Manilla uit te roeien en dat zij, onbeschaafd als ze waren, eerst nog opgevoed moesten worden om zichzelf te besturen. President McKinley ging zelfs zover te beweren dat God hem op een nacht wakker had gemaakt met de opdracht de Filippijnen te kerstenen en de democratie te leren.

Vanaf het begin van de oorlog in 1899 tot het formele einde van de pacificatiecampagnes in 1913, vermoordden de VS-agressors meer dan 1,5 miljoen Filippino’s, maar het van generatie op generatie voortdurend geweld van de imperialistische uitbuiting, eerst in de semi-feodale koloniale periode van 1902–41 en daarna in de semi-feodale en semi-koloniale periode van 1946 tot nu toe, eist dagelijks nog veel meer slachtoffers.

De Japanse fascisten verjoegen begin 1942, in de tweede imperialistische wereldoorlog, de Amerikaanse kolonisators en bezetten de Filippijnen van 1942–45 en drie jaar lang voerde de eenheidspartij van communisten en socialisten het Volksleger aan in een succesvolle volksoorlog tegen de Japanse imperialisten, waarbij zij in een aantal provincies eigen besturen opzetten. Maar in 1945 kwamen de VS-imperialisten terug om mettertijd alle provincies van de Filippijnen weer te heroveren.

De VS verleenden het land in 1946 in schijn onafhankelijkheid, maar waren economisch, politiek, militair en cultureel de baas en gebruikten de lokale grote compradore bourgeoisie en de landheren als werktuigen voor uitbuiting en onderdrukking. Het heersende systeem van de Filippijnen is semi-feodaal en semi-koloniaal van aard gebleven. Daarom voert het Filippijnse volk een nationale revolutie.

Ervaringen van de CPP aan het Anti-imperialistische Front

Alle Filippijnse communisten en andere Filippijnse patriotten zijn er van overtuigd, dat het VS-imperialisme verantwoordelijk is voor de brutale verovering en kolonisatie van de Filippijnen, de voortdurende onderdrukking van Communistische Partij sinds haar oprichting in 1930, de herovering van het land na de Tweede Wereldoorlog, de vernietiging van de gewapende revolutionaire beweging begin jaren 1950 en de heerschappij van de uiterst anticommunistische reactie tot begin van de jaren 1960.

Sinds haar heroprichting op 26 december 1968 heeft de Communistische Partij van de Filippijnen (CPP) altijd zeer beslist de algemene lijn gevolgd van strijd voor nationale bevrijding en democratie via een langdurige volksoorlog tegen het VS-imperialisme en de locale uitbuiterklassen.

De CPP nam in 1968 de proletarisch revolutionairen op, die sinds de jaren 1930 gehard waren in de strijd tegen het Japanse en het VS-imperialisme en geïnspireerd door de overwinningen van de communisten en de volkeren in de Sovjet-Unie, China, Korea, Indochina, Cuba, enz.

Vanaf 1968, van Marcos tot nu toe, hebben leden en kaders van de CPP rijke ervaring opgedaan in de antifascistische, anti-imperialistisch democratische en antifeodale strijd. Zij hebben de anti-imperialistische strijd in het buitenland sinds 1960 bestudeerd, nagevolgd en ondersteund, met name in Cuba, Vietnam en China.

De CPP heeft het Filippijnse volk aangevoerd in de massastrijd tegen alle oneerlijke verdragen, overeenkomsten, regelingen en wetten en tegen de politiek van de VS tot controle van de economie, de politiek en de cultuur van de Filippijnen. De krachtigste wapens die de CPP in het veld heeft weten te brengen zijn het Nieuwe Volksleger (NPA) en het Nationale Democratisch Front van de Filippijnen (NDFP).

De CPP voert het NPA aan, hoofdzakelijk gebaseerd op een alliantie van werkers en boeren, in een langdurige volksoorlog ter omverwerping van het reactionaire heersende systeem. Het volksleger strijd en vergaart kracht op het platte land tot het over heel het land de macht kan overnemen in de steden. Op dit moment wordt de strijd gevoerd in de vorm van een intensieve en extensieve guerrillaoorlog, die steunt op een steeds breder en dieper wordende massabasis.

Bij de vorming van het verenigd front ontwikkelt de CPP verschillende soorten bondgenootschappen: het bondgenootschap van werkers en boeren is het belangrijkste en vormt de basis van de hele revolutionaire beweging, dan zijn er nog de progressieve alliantie van werkende massa’s en stedelijke kleinburgerij, de patriottische alliantie van progressieve krachten en middenklassen en de wankele en tijdelijke allianties met delen van de reactie om de macht van de vijand, die het meest reactionair en serviel is aan het VS-imperialisme, te isoleren en te verslaan.

In iedere alliantie bewijst de CPP zich als de leidende kracht, omdat zij de aanvoerster is van de werkende klasse. Zij zet de marsroute uit en doet haar uiterste best om de doelstellingen te bereiken. Zij sluit zich aan bij andere krachten die in de richting werken van de overeengekomen marsroute en doelstellingen, teneinde zo groot mogelijke massa’s tegen de vijand in het geweer te brengen.

De CPP gaat ook in discussie om ideeën te bestrijden welke de belangen van de alliantie schaden of het nu gaat om ‘links opportunistische roekeloosheid’ of ‘rechts opportunistisch toegeven’ aan de eisen van de vijand. Zij behoudt het initiatief en haar onafhankelijkheid om resoluut de revolutie vooruit te brengen ook al is zij flexibel in de uitvoering van de politiek en de tactiek van het verenigd front.

De CPP bouwt democratische politieke machtsorganen en massaorganisaties op, die betrekkingen onderhouden met de op het platteland gebaseerde revolutionaire gewapende strijd als de belangrijkste strijdvorm. Tegelijkertijd coördineert zij verschillende andere strijdvormen, gewapende en ongewapende, illegale en legale en de verschillende typen van massaorganisaties (voor arbeiders, boeren, vrouwen, jongeren, vaklieden enz.) en massabewegingen in stad en platte land.

Na de heroprichting van de CPP in 1968 dachten de VS-imperialisten en het Marcosregiem dat zij de CPP en de opstandige massabeweging snel zouden kunnen vernietigen door meer geld uit te geven aan militaire uitrusting en troepen. Uiteindelijk moest het VS-Marcosregiem de staat van beleg afkondigen en legde het een 14-jaar durende fascistische dictatuur op aan het volk.

Maar de CPP en de revolutionaire massabeweging was niet vernietigd. Zij was sterker geworden door in de gewapende strijd vast te houden aan de antifascistische, anti-imperialistische en antifeodale lijn. Uiteindelijk bleek de CPP succes te hebben met haar politiek en tactiek van een breed verenigd front waardoor de fascistische dictatuur van Marcos geïsoleerd werd en omvergeworpen.

Het marxisme-leninisme is de gids van de CPP. De partij houdt stevig vast aan de lijn van de nieuwe democratische revolutie met een socialistisch perspectief. Zij heeft grote subjectivistische en opportunistische fouten hersteld in de Tweede Grote Rectificatie Beweging, waardoor zij is versterkt op ideologisch, politiek en organisatorisch vlak.

Door toepassing van de politiek en tactiek van het breed verenigd front, is de CPP er in geslaagd de marionet Estrada in 2001 ten val te brengen en nog kortgeleden werd zijn opvolgster, Arroyo, gedwongen zich terug te trekken uit de aanstaande presidentsverkiezingen van 2004. Iedere reactionaire president of heersende kliek kan geïsoleerd worden en uit de macht verdreven door zeer grote vreedzame massa-acties, maar zonder gewapende revolutie is het niet mogelijk het heersende systeem omver te werpen.

De CPP is daarom vast besloten vast te houden aan de strategie van de langdurige volksoorlog waarin de gewapende revolutionaire beweging de steden vanuit het platteland omsingelt en militaire kracht accumuleert totdat die voldoende is om de politieke macht in de steden over het hele land te grijpen. Tegelijkertijd gebruikt de CPP de politiek en de tactiek van het verenigd front om opeenvolgende reactionaire heersende klieken te isoleren, te verzwakken en uit het zadel te lichten en in dat proces de revolutionaire beweging te versterken totdat het hele systeem in zijn geheel aan de kant geschoven kan worden.

De crisis van het kapitalistische wereldsysteem en van het systeem van de Filippijnen is echt verschrikkelijk. De opeenvolgende regimes sedert Marcos hebben een crisis in het binnenlands heersende systeem veroorzaakt door de lijn van de ‘vrije markt’ globalisering te volgen, die door de VS gedicteerd werd. De crisis hangt nauw samen, maar nog is veel erger dan de crisis in het kapitalistische wereldsysteem.

Het marionettenregiem van Arroyo is economisch en politiek zo desperaat geworden, dat het de VS laat interveniëren in de Filippijnen onder voorwendsel van het openen van een tweede front in de oorlog tegen het terrorisme. Het Bushregiem probeert in strijd met de nationale soevereiniteit en de territoriale integriteit onder verschillende smoezen, zoals training en ‘civic action’ meer gevechtstroepen te ontplooien en militaire bases op te richten in de Filippijnen.

De gewapende revolutie in de Filippijnen heeft het karakter van een burgeroorlog tussen de revolutionairen en de locale reactionairen, maar de VS-imperialisten doen er alles aan om een militaire interventie te beginnen en op een regelrechte oorlog uit te laten lopen als ze daartoe de kans krijgen. De CPP zegt er klaar voor te zijn, indien nodig, de oorlog voor de nationale bevrijding tegen het VS-imperialisme aan te voeren om het Filippijnse volk in de gelegenheid te stellen de bloedige rekening te presenteren aan het VS-imperialisme.

Brede solidariteit tegen imperialisme en oorlog is een noodzaak

De CPP voert een rechtvaardige oorlog voor nationale bevrijding en democratie tegen het VS-imperialisme en de locale reactie. In de geest van het internationalisme en van een brede anti-imperialistische solidariteit begrijpt en ondersteunt zij ook de strijd van andere mensen over heel de wereld tegen imperialisme en reactie.

De CPP acht revolutionaire oorlogen van het volk tegen de imperialisten en hun reactionaire marionetten gerechtvaardigd en beschouwt alle agressieoorlogen en gewelddaden ontketend door de imperialisten als misdadig. Zij gelooft onvoorwaardelijk in de lijn van strijd tegen het imperialisme en van het stoppen van imperialistische oorlogen door massabewegingen tegen de oorlog en waar mogelijk, met een revolutionaire oorlog.

Het VS-imperialisme is in essentie agressief. Het gebruikt terrorisme om zijn hegemonie uit te breiden en te versterken. Het is de grootste producent, bezitter en gebruiker van massavernietigingswapens. Het ressorteert tot militaire interventies en agressie om de zaken naar zijn hand te zetten. Het installeert en kweekt openlijk terroristische marionettenregimes en gebruikt ze om volkeren en revolutionaire krachten aan te vallen.

De crisis van overproductie in het kapitalistische wereldsysteem is zo ernstig geworden, dat de VS roofzuchtiger en agressiever dan ooit de uitbuiting van de wereldbevolking nog meer verhevigt en de interimperialistische tegenstelling verder op de spits drijft door het leeuwendeel van de oorlogswinsten voor zich op te eisen. De monsters van chauvinisme, racisme en fascisme steken hun lelijke kop op in alle imperialistische landen ten teken van de nog grotere neiging tot geweld in de strijd tussen de imperialisten voor de herverdeling van de wereld.

De huidige leiders van het VS-imperialisme denken de economie van de VS en van het kapitalistische wereldsysteem te doen herleven door meer kapitaal te leggen in de handen van de monopolie bourgeoisie, door de hysterie over de aanvallen van 11 september aan te wakkeren, de oorlogsproductie op te porren, agressieoorlogen te ontketenen en nog meer grondgebied te veroveren, vooral oliereserves en energiecorridors. De VS zijn uitermate verwaand geworden door hun positie van supermacht met hoog technologische bewapening.

Het VS-imperialisme is werkelijk aangetast door de grootheidswaanzin van een hypermacht. Het gaat zijn boekje verre te buiten en neemt teveel hooi op zijn vork. Zijn agressie wekt verzet bij nationale bevrijdingsbewegingen, revolutionaire volksbewegingen en regeringen die hun nationale onafhankelijkheid verdedigen. Andere imperialistische regeringen voelen zich in het nauw gebracht en beledigd door de zucht naar nog meer hegemonie van de VS.

Sinds haar heroprichting in 1968 heeft de CPP initiatieven genomen tot samenwerking met verschillende krachten in de Filippijnen om de brede volksmassa’s op te wekken en te mobiliseren tegen imperialistische agressieoorlogen, militaire interventies, oorlogsdreiging, nucleaire chantage, buitenlandse militaire bases en economische en militaire blokkades tegen landen die hun nationale onafhankelijkheid verdedigen en tegen naties en volkeren die strijden voor nationale bevrijding en sociale revolutie.

De CPP is zich voortdurend bewust van het feit, dat de Filippijnen een archipel vormen en de het volk en de revolutionaire machten zelfvoorzienend moeten zijn en stap voor stap vooruit moeten gaan naar uitbreiding en consolidatie. Zij past er voor op niet te veel hooi op de vork te nemen en kijkt er wel voor uit niet afhankelijk te worden van externe factoren. Zij is blij met steun van buiten, maar rekent er niet op. Zij steunt revolutionaire krachten in het buitenland, maar wijst tegelijk op de noodzaak op eigen benen te staan.

Als communisten willen de leden en de kaders van de CPP, dat het Filippijnse proletariaat en bevolking de politieke macht verovert om de nationaal democratische revolutie te voltooien en door te stoten naar de socialistische revolutie. Zij hopen daarmee bij te dragen aan de ontwikkeling van een brede anti-imperialistische beweging en de proletarische wereldrevolutie.

De CPP onderhoudt allerlei betrekkingen met buitenlandse partijen en organisaties. Een aantal daarvan passen duidelijk binnen het ideologisch kader van het marxisme-leninisme en andere binnen het kader van een brede anti-imperialistische solidariteit. De CPP promoot directe relaties van mens tot mens via massaformaties op basis van brede anti-imperialistische solidariteit. In haar strijd tegen de imperialisme en oorlog, streeft de CPP direct of via de NDFP naar de ontwikkeling van samenwerkingsrelaties met bepaalde regeringen en intergouvernementele instellingen.

Alle krachten in de wereld moeten elkaar wederzijdse steun en samenwerking verlenen om een brede anti-imperialistische solidariteit te bouwen. Een internationaal verenigd front is noodzakelijk om de No 1 imperialist en terrorist het hoofd te bieden en andere imperialisten in de gaten te houden. Het revolutionaire proletariaat moet middels communistische partijen, vakbonden en socialistische staten op de een of andere manier actief worden betrokken in een dergelijk internationaal verenigd front en de brede massabeweging in actie laten komen.

Net als in het nationaal verenigd front liggen er in het internationaal verenigd front struikelblokken en zijn er manieren om die te omzeilen. De communisten die leiding geven aan de progressieve machten moeten er voor oppassen dat het internationale front niet uit de koers raakt, inkrimpt of uit elkaar valt door ‘links’ of ‘rechts’ opportunistische fouten. De linkse krachten moeten altijd proberen het midden over te halen en hun voordeel doen met scheuringen binnen rechts om de het VS-imperialisme, die nu het ergste is van alle imperialisten, te isoleren en te verslaan.

Het is inspirerend te zien hoe over heel de wereld de massabeweging tegen imperialisme en oorlog groeit, vooral tegen de agressieoorlog van de VS tegen Irak en de daarop volgende bezetting van dat land. Deze mondiale massabeweging heeft succes. Communistische partijen steunen haar en begrijpen het eenheidsfrontkarakter en massakarakter van de beweging. Daarom kan een breed scala van politieke krachten, van georganiseerde en spontane massa’s gemakkelijk samen worden gebracht om tegen de imperialistische oorlog te demonstreren.

In recente verklaringen spreekt de CPP de hoop uit, dat de massabeweging zich energiek zal uitbreiden zodat het VS-imperialisme, ondank zijn machtige hoog technologische bewapening, gediscrediteerd, geïsoleerd en uiteindelijk verslagen zal worden. De wezenlijke verrotting van het politiek-economisch systeem van het VS-imperialisme is onloochenbaar. Het is nog slechts een kwestie van tijd of de militaire macht van de VS zal zijn uitgeput door het succes waarmee zij door haar daden van agressie de wereldbevolking tot revolutionair verzet zal brengen.

De leden en de kaders van de CPP roepen voortdurend op tot een eenheidsfront tegen het VS-imperialisme. Zij zijn vast besloten de Filippijnse revolutie te voltooien en hun morele en politieke steun te verlenen aan de revoluties van andere volken over heel de wereld. Zij zijn de andere volken die de Filippijnse revolutie ondersteunen door hun revolutionaire bewegingen veel dank verschuldigd, omdat zij hebben veel van hen hebben kunnen leren en nog leren.

Juist omdat zij communisten zijn, hebben zij zich verplicht zowel de Filippijnse revolutie als de proletarische wereldrevolutie te bevorderen. Zij hopen dat op een dag het imperialisme verslagen zal zijn, het socialisme over heel de wereld zal heersen en het communisme mogelijk wordt. Zij zien een stralende toekomst in het verschiet zonder imperialisme, zonder oorlog en zonder uitbuiting van de ene klasse door de andere.