Bijdrage op het 12de Internationaal Communistisch Seminarie
"De Marxistisch-Leninistische Partij en het anti-imperialistisch front tegen de oorlog "
Brussel, 2-4 mei 2003

www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org

Communist Party of India (Marxist-Leninist) Red Flag

Operatie Irakese Vrijheid — een oorlog tegen terrorisme of een terroristische oorlog?

De invasie van Irak door de as VS-UK schreeuwt om de analyse van de echte bedoelingen. Inmiddels twijfelt niemand er meer aan, dat het hoofddoel van deze agressie de olie van Irak is, maar tegelijkertijd schuilt er meer achter. Het is de interne dynamiek van het VS-imperialisme, die de regering Bush aanzet tot agressie tegen Irak en de tomeloze drift naar wereldheerschappij. De economische en politieke globalisering moet daarom onvermijdelijk worden uitgebreid naar het militaire vlak. Dat zien wij terug in de eis van een oorlogseconomie die samenvalt met de petrodollar economie.

Iedereen weet, dat de grens tussen binnenlandse en buitenlandse politiek niet hermetisch is. Zij vormen de wederzijds afhankelijke componenten van de klassenpolitiek van de dominante lagen binnen de heersende elite. Toen de economische boom van de naoorlogse decennia in elkaar klapte met de opheffing van de gouden standaard van de dollar, en de economische wereldorde van Bretton-Woods begin 1970 had afgedaan, kreeg de imperialistische economische orde te maken met een ongehoorde inflatie en een langdurige daling van bedrijfswinsten. In de jaren 1980 deden de Reaganomics hun intrede — de politiek van de imperialistische globalisering met een belangrijke verlaging van de belasting voor de rijkste klassen, enerzijds en massieve bezuinigingen in de sociale uitgaven van de massa’s, anderzijds. Daarop volgde een speculatieboom in de jaren 1980 en 1990, maar de laatste jaren veranderde de situatie omdat het VS-imperialisme te maken kreeg met stagflatie. De crisis voor het VS-imperialisme nam gigantische vormen aan. Het merendeel van de 50 staten van de Unie verkeren op de rand van een bankroet. Ondanks de zware bezuinigingen in de sociale uitgaven staan hele industrien op instorten en de heerschappij van de dollar komt onder druk. En dan vinden de gebeurtenissen van 11 september 2001 plaats. Het kwam de Bush regering bijzonder goed uit om de oorlog tegen het terrorisme als voorwendsel gebruiken voor de uitbreiding van de imperialistische globalisering van het economische en politieke terrein naar het militaire. Wat begon in de Balkan nam in de oorlog tegen Afghanistan ernstiger proporties aan onder de noemer van de ‘oorlog tegen het terrorisme’. Operatie Irakese Vrijheid is de verdere uitbreiding en escalatie ter vestiging van de absolute hegemonie van de VS over de wereld, voor de vrije toegang naar alle landen en hun voorraden onder de doctrine van de preventieve oorlog.

Herstructurering in dienst van de oppermacht van de VS

Een aantal analyses, waaronder die van ‘VS-think tanks’, dat de VS in het laatste decennium, na het uiteenvallen van de USSR, een herstructurering wil doorvoeren van de internationale verhoudingen teneinde zichzelf te kronen als de enige en oppermachtige supermacht. Het imperialistische kamp heeft meer dan vijftig jaar, in de tijd van de anticommunistische ‘kruistocht’, natuurlijk, onder leiding van de VS, multilaterale regelingen in stand gehouden via de G-8, de Navo en andere mechanismen, maar de regering van Bush wil dit veranderen. De wereld moet de belangen gaan dienen van het corporatieve systeem van de VS. De globalisering moet met militaire middelen in dienst gesteld worden van de van de absolute wereldheerschappij van de VS. In deze context moet de creatie gezien worden van het petrodollars-wapens-dollars complex gezien worden.

De invasie van Afghanistan en de bouw van 13 nieuw militaire bases van de VS in het gebied van de Kaspische zee dienden niet in de eerste plaats voor de omverwerping van de Taliban. Het was tenslotte de CIA die Bin Laden en de Taliban had geschapen en de VS onderhield jarenlang zeer goede relaties met de Taliban. Die invasie was gericht op de controle over het bassin van de Kaspische zee die zo’n 5 triljoen dollar waar is. Daar liggen zo’n 6,6 triljoen kubieke meter aardgas en 10 biljoen vaten olie in de grond.

Het volgende doel moest wel zijn de controle over de op één na grootste olievoorraad ter wereld in Irak, waar de VS anders dan in Saoedi-Arabië en Koeweit sedert 35 jaar geen enkele controle had. Omdat de VS slechts 3% van de bekende oliereserves bezit, 25% van ’s werelds olieproductie consumeert en 60% van de dagelijkse consumptie moet importeren voor zowel de binnenlandse markt en als om de hegemonie aan de wereld te kunnen opleggen, is de herstructurering van de verhoudingen in West Azië en de controle over de olie in Irak een zaak van niet geringe betekenis.

Bovendien moet er een lange termijn oplossing gevonden worden voor het zwakker worden van de economie van de VS door de crisis van stagnatie en overproductie, het renteloos staan van enorme productiemiddelen en het overschot aan geld. Door 200 biljoen dollar in de oorlogseconomie te pompen en de invasie te plegen, hoopt de regering Bush de economie nieuw leven in te blazen door militair keynesiaanse en de VS te maken tot de machtigste heerser van de regio en de ongeëvenaarde hegmonistische macht ter wereld.

De interimperialistische tegenstellingen treden aan de dag

De invasie van Irak door de VS, voorbijgaand zelfs aan een plooibare VN en Veiligheidsraad, hebben de interimperialistische tegenstelling aan het licht gebracht. Wanneer de Bush regering de controle wil over de olie van Irak en zichzelf als de oppermacht wil poneren, dan zijn Frankrijk, Duitsland en Rusland, die al afspraken hebben gemaakt met het regiem van Saddam Hoessein over de verdeling van de olie, daar natuurlijk faliekant tegen. Deze Europese regeringen zijn tot de conclusie gekomen dat een diepe kloof in de imperialistische wereldorde die de afgelopen 50 jaar heeft bestaan, onontkoombaar is. Tussen de landen van de EU is zoiets ontstaan als de Parijs-Berlijn-Moskou alliantie tegenover de as US-UK waarvan ook Spanje deel uitmaakt.

Over het vraagstuk van strenge wapeninspecties of het met voeten treden van de nationale soevereiniteit van Irak verschillen deze landen weinig van mening met de VS. Ook zijn zij niet tegen de reorganisatie van de regio, noch tegen geweld. Zelfs inzake afbraak van de sociale zekerheid en democratische rechten en de versterking van het staatsapparaat hebben deze regeringen getoond daarin niet te verschillen van de VS. Zij vinden het echter niet goed dat de VS totale controle wil uitoefenen over West Azië en de oliereserves daar, omdat ze allen zo hun eigen mondiale belangen hebben.

Maar nu de VS een ‘moreel geïnspireerde politiek van hegemonie’ uitvoert, nu de VS een ongehinderde toegang wil krijgen tot de olie en unilateraal wil bepalen hoeveel van deze steeds minder wordende natuurlijke voorraden beschikbaar komt voor andere landen, is er een ‘diepe kloof ontstaan in de oude wereldorde’. De VS heeft ook een knuppel gegooid in de hoederhokken van EU en NAVO. Het oude Europa, zoals de Bush regering schamperde, is zich er nu van bewust dat zij niet zijn opgewassen tegen de VS zonder een sterke krijgsmacht. "Europa moet een politiek van kracht gaan volgen om een eind te maken aan de onbalans die is ontstaan sedert het einde van de Koude Oorlog."

Zo is de verzwakking of zelfs het uiteenvallen van de door de VS geleide imperialistische alliantie tegen de socialistische landen, die na de Tweede Wereldoorlog 50 jaar heeft bestaan, een van de ernstige gevolgen van de invasie van de VS. De interimperialistische tegenstellingen treden aan de dag. Militarisering krijgt een impuls. De oorlogseconomie wordt van grote betekenis. Het evenwicht van na de Tweede Wereldoorlog, dat ongeveer 60 jaar in balans is gebleven, staat onder grote spanning.

Niet allen wil de VS op zijn eigen manier de productie en de uitstroom van olie uit West Azië bepalen, maar wil er ook zeker van zijn dat de dollar de exclusieve valuta blijft voor de handel in olie. De verzekering van de suprematie van de dollar als de primaire munt in de wereld is cruciaal voor de handhaving van de VS op alle terreinen in de wereld. De invasie van Irak is dus ook een muntoorlog van de dollar tegen de euro.

Volgens bepaalde analisten is de doodzonde van Saddam Hoessein niet de productie van massavernietigingswapens, noch de promotie van terrorisme, maar omdat hij, gefrustreerd door tien jaar van UN sancties en Anglo-Amerikaanse bombardementen op grote delen van zijn land, op 6 november 2000 overging van de dollar naar de euro als betaalmiddel in de oliehandel en sedertdien is de euro over het algemeen het belangrijkste betaalmiddel in de buitenlandse handel van Irak. Hiermee toonde hij de andere OPEC-landen, dat zij de heerschappij van de dollar konden breken door over te stappen op de euro, of in ieder geval hun reserve valuta te diversifiëren. Toen Irak de overstap naar de euro maakte, was die 82 dollarcent waard; nu staat de euro op $ 1,05. De stap van Irak maakte de euro voor het eerst in zijn bestaan tot een competitieve munt. Wanneer de andere olieproducerende landen hetzelfde gedaan zouden hebben, dan was de economie van de VS volledig ingestort.

Kapitaal contra Arbeid

De twee laatste decennia van neoliberale politiek, opgelegd door het regiem van de imperialistische globalisering, hebben de onderhandelingspositie van de georganiseerde werkende klasse ernstig ondergraven, waardoor zij hun rechten, in twee eeuwen van strijd verworven, weer kwijt zijn geraakt. De economische stabiliteit van het VS-imperialisme en de veiligheid van de enorme fortuinen, geaccumuleerd door zijn heersende elite tijdens de speculatieve boom van de jaren 1980 en 1990, konden alleen worden gehandhaafd door loonsverlaging, uitzendarbeid, lage lonenlanden en de aanvoer van goedkope grondstoffen van overzee (vooral olie). Er wordt wel gezegd, dat er vele miljoenen mensen in alle Afrikaanse Aziatische en Latijns Amerikaanse landen tezamen een door armoede veroorzaakte vroegtijdige dood moeten sterven om één nieuwe miljardair in Wall Street te kunnen oogsten. De grootste winnaars zijn die investeerders die goedkope activa weten op te hopen. Buitenlanders, bekend met de regio en het zakenleven, die daar contracten hebben en risico durven en kunnen lopen, vinden daar een baaierd van investeringsmogelijkheden in van alles, van telecommunicatie tot productie. Voor kundige investeerders die risico’s durven nemen zijn er mogelijkheden in overvloed.

De werkloosheid schiet omhoog in de VS met een levensstandaard voor de werkende klasse die ofwel stagneert of omlaag gaat. Met zware bezuinigingen in de sector van de sociale zekerheid is het onderwijs voor de armen een puinhoop geworden. De gezondheidszorg komt geld tekort en de diensten zijn drastisch ingekrompen. Wanneer er tientallen miljarden, als het geen honderdtallen zijn, naar het Pentagon zullen stromen voor de invasie en voor de vestiging van nog meer militaire bases, waaronder de voorgestelde stationering van 100.000 soldaten in het Irak van na Saddam, dan zullen de rijkste 2% van de bevolking van de VS, de bazen van de corporaties en de speculanten samen met de kleine kliek van militair-politieke samenzweerders aan de top, daar een enorme hoop garen bij spinnen. De werkende klasse en de overgrote meerderheid van de mensen, echter, zullen verder verarmen. De steeds heviger wordende antioorlogbeweging in samenhang met de antiglobaliseringbeweging in de VS en de andere imperialistische landen weerspiegelen de toenemende maatschappelijke spanningen daar. De tegenstellingen tussen kapitaal en arbeid verscherpen zich tot een bijna explosieve toestand.

Imperialisme contra de onderdrukte naties en volkeren

De imperialistische globalisering zorgt niet alleen voor een verschrikkelijke verslechtering van de levensomstandigheden van honderden miljoenen mensen in de ‘derde wereld’. Het economische en politieke offensief van de globalisering heeft de elite van de heersende klassen in deze landen nog servieler gemaakt aan het imperialistische systeem en er meer in geïntegreerd. Onder het regiem van het IMF, de Wereldbank en de WTO is iedere nog resterende soevereiniteit nog verder geërodeerd. Desondanks kan het imperialistische systeem de permanente algemene crisis niet overwinnen. Om die te overwinnen, moet de Bush regering, net als eerder de Duits-Italiaans-Japans fascistische as van de jaren 1930, in haar ware imperialistische gedaante naar voren komen, omdat zij in deze uiterst decadente en speculatieve fase nog slechts kan ressorteren tot oorlog. Daarom wordt de oorlog ontketend onder de dekmantel van ‘oorlog tegen het terrorisme’. De imperialistische heersende klasse van de VS hoopt haar crisis op te lossen door hun voormalig imperialistische bondgenoten te dumpen en zichzelf als de oppermacht te poneren.

De met militaire middelen afgedwongen reorganisatie in de Balkan was nog maar het voorspel. Onder de vlag van ‘oorlog tegen het terrorisme’ werd Afghanistan bezet en daar een marionettenregiem neergezet tegelijk met de inrichting van militaire bases in een aantal landen in Centraal Azië en in Pakistan. Nu is de invasie van Irak is begonnen voor de herstructurering van heel West Azië.

Toen de imperialistische globalisering werd gelanceerd was het duidelijk dat de neokolonisatie daardoor versterkt zou worden. Het moest wel verlopen van de economische en politieke sferen naar de militaire en nieuwe vormen van bezetting van vele landen. Het is al te naïef om te denken dat Irak een uitzondering zal zijn, een ‘democratische onderneming’, een ‘operation freedom’, om de dictatuur van Saddam te vervangen door een burgermaatschappij. Wat in Irak gebeurt, gebeurt op andere manieren in Venezuela, Nigeria en in alle andere olieproducerende gebieden. Het zal praktijk worden over heel de wereld. De regering Bush wil een honderd maal sterkere ‘Pax Americana’ vestigen dan de ‘Pax Britanica’, met Blair op de achtergrond. Daarom dient de invasie van Irak niet alleen voor de knechting van deze olierijke staat, maar ook als een uitdaging aan de hele wereld. Het toont het VS-imperialisme in zijn meest decadente, agressieve, roofzuchtige en fascistische vorm.

Imperialisme betekent oorlog

Hoewel in een andere context is dat wat het zevende congres van de Komintern vastlegde uiterst relevant: "De economische wereldcrisis en de verstoring van de kapitalistische stabiliteit heeft alle internationale relaties in de war gebracht. De verhevigde strijd op de wereldmarkt, die extreem gekrompen is als gevolg van de economische crisis, is overgegaan in een furieuze economische oorlog. Een nieuwe herverdeling van de wereld is in feite al begonnen."

Of de heersende kliek van imperialistische VS fascistisch genoemd kan worden moet nog worden bezien, maar hun daden als fascistisch te bestempelen is niet ongepast. Zij gebruikten 11 september 2001 als een schaamlap om de democratische rechten in de VS in te perken, en voor de agressie tegen Afghanistan, waarbij ze de Taliban en Al Quaida medeplichtigheid in de schoenen schoven. Maar wat is er voor rechtvaardiging voor de invasie van Irak waarbij zij op ongehoorde wijze de publieke opinie van heel de wereld schofferen en zich aan de VN en de Veiligheidsraad niets gelegen laten liggen? Sinds de fascistische invasie van Ethiopië en Abanië en de Nazie verovering Tsjechoslowakije en de invasie van Polen is een dergelijk openlijke invasie door een militaristische regering in het belang van de financiële en corporatieve elite niet meer plaats gevonden. Wanneer de nazi’s de ‘Blitzkrieg’ gebruikten, dan gebruikte de Bush regering ‘Shock and Awe’ om terreur te verspreiden onder de burgerbevolking. Door de nazi’s en de fascisten te imiteren rechtvaardigt men de invasie met een nieuwe politiek, de doctrine van de preventieve oorlog. De nazi-leiders werden voor het Nürnbergtribunaal gebracht, vervolgd en gehangen voor het voorbereiden en uitvoeren van een agressieoorlog. Is er enig verschil tussen de Invasie van Irak door Bush en de daden van de nazi’s waarvoor die berecht werden en opgehangen? Net als de As-mogendheden van de jaren 1930 is Bush bezig met de herstructurering van de internationale verhoudingen opdat de 21^e eeuw de eeuw zou worden van de totale heerschappij van het VS-imperialisme. In het kader hiervan zal de huidige invasie worden vervolgd met aanvallen op landen als Noord-Korea, Iran en Syrië. Een nieuwe door de VS geleide as met het Verenigd Koninkrijk en Israël wordt gevormd om dit plan voor de doctrine van de Pax Americana.

Dit is de culminatie van de langdurige en diep gewortelde crisis, die al decennia lang ligt te rijpen. De geconcentreerde uitdrukking daarvan is wel het VS-imperialisme, het centrum van het wereldimperialisme sinds de Tweede Wereldoorlog. De fundamentele tegenspraak tussen de globalisering van de productie, die een ongehoord peil heeft bereikt door de politiek van het trio IMF, Wereldbank en WTO, enerzijds, en de ketening van de menselijke ontwikkeling door de private eigendom van de productiemiddelen, die ook een ongehoord is getuige de paar honderd gigantische corporaties, die het lot van de wereld bepalen op grond van hun jacht naar winst, anderzijds, hebben deze ontwikkelingen in gang gezet. De Bush regering is de vertegenwoordiger van die delen van de heersende elite van het VS-imperialisme, die zijn opgekomen tijdens de speculatieve luchtbel van de laatste twee decennia, vooral, echter, in de jaren 1990. Het uiteenspatten van die luchtbel en de langdurige neergang van de aandelenprijzen in Wall Street hebben het imperialistische systeem, met name het VS-imperialisme, in een diepe crisis gestort. "In deze situatie zoekt de heersende bourgeoisie steeds meer haar redding in het fascisme, in de instelling van een openlijke, terroristische dictatuur van de meest reactionaire, de meest chauvinistische en de meest imperialistische elementen van het financierkapitaal, om ongewone maatregelen te kunnen treffen om de werkende mensen te kunnen uitplunderen en voor de voorbereiding van een roofzuchtige, imperialistische oorlog…" Deze analyse van de Komintern met betrekking tot de ontwikkelingen in de jaren 1930 is uitermate van toepassing op de huidige situatie. De opkomst van de kliek rond Bush als de vertegenwoordigers van de imperialistische heersende elite van de VS, de prostitutie van 11 september door een ‘oorlog tegen het terrorisme’ te verklaren en de uitvoering van hun binnenlandse agenda door het lanceren van een aanval op Irak voor de herstructurering van de wereld om die geheel aan hun heerschappij te onderwerpen, al deze ontwikkelingen moeten in deze context worden bezien.

Politieke en tactische opdrachten voor de communisten

Zoals reeds opgemerkt, zag de wereld in de laatste paar maanden het samengaan van de anti-globaliseringsbeweging, die in de laatste paar jaar aan kracht heeft gewonnen, met de antioorlogbeweging, die in een storm van protest uiting gaf aan de woede van honderden miljoenen mensen over de VS-UK-as. Als een uiting van de fundamentele tegenstelling in het huidig tijdsgewricht, staat de tegenstelling tussen imperialisme, met name het VS-imperialisme, en de proletarische revolutie, onder grote druk van de publieke opinie, anti-imperialistische betogingen en andere acties.

De situatie is dramatisch veranderd in vergelijking met begin jaren 1990, en is veel gunstiger geworden voor oppositie, weerstand en het omverwerpen van het imperialistische systeem. De werkende klasse en de onderdrukte massa’s plaatsen zich meer en meer in het centrum van de strijd. Als de internationale antioorlogbeweging de invasie van Irak door de as-VS-UK niet heeft kunnen voorkomen, dan geeft de wijze waarop zij over de continenten raast en sterker wordt na de invasie, een indicatie van de prachtige ontwikkelingsmogelijkheden van deze beweging tot een macht die de rekening kan vereffenen met het imperialisme op nationaal en internationaal vlak.

Het internationale proletariaat en zijn voorhoede, de communisten, moeten in deze kritische fase een historische rol gaan spelen bij het leiden van de anti-globaliserings- en anti-oorlogbeweging naar een kwalitatief hoger niveau. Ten eerste moeten er in alle landen naar gelang de specifieke omstandigheden zo breed mogelijke anti-imperialistische volksfronten worden opgericht, die dan internationaal verbonden moeten worden. Dat de werkende klasse in een aantal landen al aan het hoofd gaat van de antiglobaliserings- en antioorlogbeweging, vooral in de imperialistische landen, heeft de mogelijkheden verruimd voor de nationale en internationale oprichting van die fronten. De communistische partijen en organisaties en hun internationale organisaties en conferenties moet zonder uitstel het initiatief nemen onder consideratie van de concrete situatie en de opstelling van de krachten, en met de toepassing van correct flexibele tactieken. Dat zal de huidige beweging, die in veel gevallen nog spontaan is, verbreden, versterken en consolideren.

De communisten moeten voortdurend iedere illusie bestrijden als zou oorlog geëlimineerd kunnen worden terwijl het kapitalistisch imperialistisch systeem blijft bestaan. Zoals de Komintern al zij: "De communisten zullen proberen de tegenstanders van de oorlog, georganiseerd in de strijd voor vrede, proberen te leiden in de strijd voor de transformatie van de imperialistische oorlog in een burgeroorlog tegen de fascistische aanstichters van de oorlog, tegen de bourgeoisie, voor de omverwerping van het kapitalisme…"

Terzake van het vraagstuk van de versterking van de communistische partijen en de strijd voor de politieke eenheid van de werkende klasse, zei het Zevende Congres van de Komintern: "Het congres zei met bijzondere nadruk, dat alleen de verdere alzijdige consolidatie van de communistische partijen zelf, de ontwikkeling van hun initiatief, de doorvoering van een politiek gebaseerd op marxistisch-leninistische principes, en de toepassing van juiste flexibele tactieken, die rekening houden met de concrete situatie en de opstelling van de klassenkrachten, de mobilisatie van de breedste massa’s van werkers kunnen mobiliseren voor de verenigde strijd tegen het fascisme, tegen het kapitalisme". Benadrukkend dat het belang van de klassenstrijd van het proletariaat en het succes van de proletarische revolutie gebieden dat er in ieder land een verenigde politieke massapartij van de werkende klasse moet bestaan, riep de Komintern ook op tot de vereniging van alle communistische krachten om dit doel te bereiken, de noodzakelijk voorwaarde voor de nationale bevrijding en om de socialistische revoluties naar de omverwerping van het imperialistische systeem te leiden en de socialistische toekomst dichterbij te brengen.

Deze lessen van de Komintern kunnen nog steeds, rekening houdend met de concrete omstandigheden van nu, gelden als leidraad voor onze politiek. Dat zal geen gemakkelijke taak zijn na de reeks tegenslagen die de communistische beweging de laatste vijf decennia heeft ondervonden. In deze periode zijn alle socialistische landen de richting van het kapitalisme ingeslagen en ook partijen, ontstaan in de periode van de Komintern, hebben sociaal-democratische standpunten ingenomen. De marxistisch-leninistische tegenstanders van de lijn van Chroesjtsjov en andere afwijkingen hebben weinig bereikt door hun sektarisme. De sociaal-democratische en sektarische neigingen en andere vijandige stromingen vormen nog steeds obstakels voor de reorganisatie van de communistische partijen naar de richtlijnen van de Komintern en in overeenstemming met de concrete omstandigheden. De afwezigheid van een Communistische Internationale heeft deze situatie in de afgelopen zestig jaar alleen nog maar erger gemaakt.

Maar de objectieve omstandigheden zijn nu uiterst gunstig voor de nationale en internationale reorganisatie van de communistische beweging waarbij alle op de proletarische klasselijn gerichte echte communistische krachten verenigd kunnen worden, door de marxistisch-leninistische theorie en de lessen van de Komintern en de ervaringen van de nieuwe democratische en socialistische revoluties toe te passen in de analyse van de huidige situatie. De communisten moeten de nadruk leggen op de reorganisatie van de subjectieve krachten, de communistische partijen omringd door klasse of massaorganisaties, door met volledige inzet deel te nemen aan de versterking van de antiglobalisering en antioorlogbeweging door zo breed mogelijke secties te verenigen en actief te werken aan de bouw van machtige nationale en internationale anti-imperialistische volksfronten, om nationaal en internationaal de huidige excellente situatie kwalitatief te ontwikkelen in de richting van de finale omverwerping van het imperialisme en zijn lakeien.

De invasie van Irak door de US-UK-as en de doctrines van de Bush regering om de totale hegemonie van het VS-imperialisme wereldwijd op te leggen en die te maken tot de oppermacht, ‘zo machtig als de wereld nog niet gekend heeft’, vormen een ongehoord ernstige uitdaging voor het wereldproletariaat, de onderdrukte volkeren en hun voorhoedes en de communistische partijen met hun organisaties. De machtige golf van protest tegen de VS-UK-invasie van Irak en de ongehoorde verscherping van alle hoofdtegenstellingen creëren gunstige omstandigheden voor de communisten om in te gaan op deze uitdaging en vooruit te komen. Laat ons gebruik maken van de gelegenheid en moed vatten om vooruit te gaan.