Bijdrage op het 12de Internationaal Communistisch Seminarie
"De Marxistisch-Leninistische Partij en het anti-imperialistisch front tegen de oorlog "
Brussel, 2-4 mei 2003

www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org

Partido Comunista Marxista Leninista van Ecuador

DE ANTI-IMPERIALISTISCHE EN ANTI-OORLOGSSTRIJD EN DE STRIJD VOOR DE SOCIALE REVOLUTIE

1. Onze grondslagen

In het proces van de ideologische en politieke opbouw kan de PCMLE voor de vervulling van haar historische missie bogen op een rijke ervaring in de organisatie van de revolutionaire strijd van het proletariaat en de volkeren van Ecuador.

Onze organisatie bestaat weldra 39 jaar. In die tijd heeft ze in de openlijke strijd tegen het imperialisme, de burgerij en het revisionisme het recht verworven de arbeidersklasse en de volksmassa’s te leiden in de strijd voor de volksmacht en het socialisme.

2. Het proletarisch internationalisme

Vanaf haar oprichting is de PCMLE een legaal en consequent detachement van de communistische beweging geweest en heeft ze het proletarisch internationalisme toegepast en ontwikkeld.

Wij begrijpen en verdedigen het proletarisch internationalisme als een dialectische eenheid. Dit wil zeggen dat we, zonder enige aarzeling of toegeving, de fundamentele tegenstellingen van onze Ecuadoraanse maatschappij oplossen en tezelfdertijd de revolutionaire en militante klassensolidariteit met de strijd van de arbeidersklasse en de volkeren van de hele wereld opbouwen en ontwikkelen.

Voor ons heeft het proletarisch internationalisme altijd integraal deel uitgemaakt van onze ideologie en politiek. Het vormt het substantiële element van onze revolutionaire ideeën en praktijk, voorwaarde sine qua non voor de strijd voor de revolutie, het socialisme en het communisme. Dat zal altijd zo blijven.

Zolang de PCMLE bestaat, heeft zij deelgenomen aan de strijd tegen het imperialisme en het revisionisme. Er zijn zeker beperkingen geweest, maar zonder twijfel heeft de partij op alle terreinen haar bijdrage geleverd in de verdediging van het marxisme-leninisme. De arbeidersklasse en de volkeren van de wereld hebben in onze revolutionaire proletarische organisatie een speerpunt gevonden voor de verdediging van het principe van het proletarisch internationalisme.

Wij hebben altijd gestreefd naar de eenheid van de internationale communistische beweging en daar zullen wij blijven voor ijveren. Deze eenheid wordt gesmeed doorheen een historisch proces dat de algemene en universele principes van het marxisme-leninisme bevestigt en waaruit alle uitingen die vreemd zijn aan de proletarische ideologie weggezuiverd worden. In dit proces en op deze grondslagen moeten we de kern van een groot internationaal Anti-imperialistisch Front opbouwen, dat de autoriteit en de macht heeft om alle gezonde, democratische, progressieve, anti-imperialistische en revolutionaire krachten bijeen te brengen en te winnen voor de doelstellingen van het socialisme en het wetenschappelijke communisme.

3. We moeten rekening houden met een vooruitgang in de anti-imperialistische strijd

Ecuador is een geografische enclave in het hart van Zuid-Amerika, met een territoriale oppervlakte van 254.000 km² en een bevolking van meer dan 12 miljoen inwoners. Ons land wordt onderdrukt door het imperialisme, vooral het Noord-Amerikaanse, en door een burgerij die ermee verbonden is. Beiden zijn rechtstreeks verantwoordelijk voor de diepe crisis die onze bevolking nu treft.

Maar tezelfdertijd, en als gevolg van het voorgaande, hebben de volkeren binnen onze landsgrenzen zich georganiseerd en openlijk de strijd aangebonden met de kapitalistische afhankelijkheid en uitbuiting.

De marxist-leninistische communisten zijn erin geslaagd een hoofdrol te spelen in het gevecht en in de organisatie van de arbeidersklasse, de boeren, de jeugd, de leraars, de arme wijken, de democratische en progressieve intellectuelen en mensen uit andere sociale sectoren. De communisten hebben zich in de leiding van de economische, politieke en ideologische strijd kunnen bevestigen en hun plaats verworven.

4. De verdediging van de nationale soevereiniteit

Vanaf het begin van onze ontwikkeling zijn wij erin geslaagd de meest vooruitgeschoven sectoren te integreren en te groeperen in de ontmaskering van de politiek, in de klassenstrijd tegen het imperialisme en de burgerij, in de verdediging van onze nationale soevereiniteit en in de verdediging van de 200 mijlszone van onze territoriale wateren.

We werden geconfronteerd met de slinkse en onbeschaamde houding, niet alleen van de burgerij en de opeenvolgende regeringen, maar ook met de verzoeningsgezinde en reformistische rol van met het revisionisme verbonden sectoren. Wij zijn erin geslaagd diverse patriottische en democratische sectoren onder de sociale en politieke leiding van de PCMLE in te lijven en ze te integreren in de oprichting van een Patriottisch Front voor de Nationalisatie van de Petroleum, een van onze belangrijkste natuurlijke bronnen en ook een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor deviezen.

In het organisatieproces van de strijd en dankzij de veelzijdige acties om het imperialisme te ontmaskeren en ertegen te vechten, werd de leiding van het proletariaat en van zijn partij bevestigd. Door onze acties zijn de imperialistische haaien TEXACO en GULF uit het land verjaagd. Wij hebben deze inkomstenbron gerecupereerd en ze wordt nu grotendeels beheerd door het staatsbedrijf, dat voortdurend onder vuur wordt genomen door de reactionaire krachten en het imperialisme die uitzijn op de privatisering ervan.

Het is belangrijk hier te vermelden dat enkele sectoren die zich aansloten bij de strijd voor de nationalisatie van de petroleum zich distantieerden van de maatregel, terwijl nieuwe sectoren zich schaarden zich achter de oproep tot het niet erkennen of niet betalen van de buitenlandse schuld.

Zo ontwikkelt zich een intensief debat over het thema van de buitenlandse schuld, die een van de belangrijkste elementen blijft van de economische crisis in het land en die aan de basis ligt van de opeenvolgende maatregelen van het IMF en andere financiële instellingen in dienst van de imperialistische monopolies.

In dit debat, dat gevoed wordt door de voorstellen en de mobilisatie van de massa’s, ontwikkelen zich nieuwe componenten in de strijd tegen de imperialistische overheersing, tegen de burgerij die haar belangen met die van het imperialisme heeft verbonden en tegen de verzoenende posities van de revisionistische sectoren die steeds meer klappen krijgen en in een hoek gedrukt worden.

5. Tegen het neoliberalisme

Na de val van de militaire dictatuur, die heftig bestreden werd en in opspraak gebracht was, keerde Ecuador terug naar de zogenoemde constitutionele democratie. Tijdens die dictatuur boekte de marxist-leninistische communistische partij belangrijke vooruitgang in de ontwikkeling van haar banden met de massa’s en de organische en ideologische opbouw. Vanaf de terugkeer naar die constitutionele democratie werd het Ecuadoraanse volk met de hulp van een populistische en rechtse regering het slachtoffer van monetaristische recepten die het stempel van de overheersing droegen. Dat wordt het neoliberalisme genoemd.

De zogenaamde "Cartas de Intención" (intentieverklaringen van het IMF en de Wereldbank), de economische en politieke maatregelen, de economische aanpassingsprogramma’s zijn er allemaal op gericht de massa’s de crisis te doen betalen.

De toepassing van het neoliberalisme gedurende meer dan twintig jaar was niets anders dan de herbevestiging van de afhankelijkheid van het land aan het imperialisme. Dit kwam duidelijk tot uiting in de stijging van de buitenlandse schuld, de eis tot privatisering van de openbare bedrijven en basisdiensten, de devaluatie van de munt en andere variaties op een zelfde thema, tot en met het opleggen van de dollar in de Ecuadoraanse economie.

Het neoliberalisme staat in essentie de liberalisering van de economie voor: de afwezigheid van staatstussenkomst in de markt, de vrijheid voor vraag en aanbod door de vrije werking van de zogeheten "onzichtbare hand" als regulator van de economie en het leven van de maatschappij.

Het neoliberalisme, dat niets anders gedaan heeft dan bijdragen tot de verscherping van de structurele crisis van het systeem en de afhankelijkheid van het land, heeft duidelijk gefaald en is verantwoordelijk voor de alarmerende stijging van de uitbuiting en de miserie van de werkers en de volksmassa’s in het algemeen. Op dit ogenblik is 80% van de bevolking arm en is 45% hulpbehoevend.

De arbeidersklasse heeft het hoofd geboden aan de neoliberale maatregelen en is het slachtoffer geworden van de arbeidsflexibiliteit. Deze is erop gericht de arbeidersklasse te ontwrichten en te desorganiseren. In een bepaalde periode werd dit nog in de hand gewerkt door de bureaucratische vakbonden die door het revisionisme en de sociaal-democratie besmet zijn.

In het spoor van de imperialistische globalisering oriënteert het neoliberalisme zich de laatste jaren op de volledige uitlevering van de economie aan de belangen van de internationale monopolies, in het bijzonder de Noord-Amerikaanse.

In dezelfde richting gaat het ALCA, het Vrijhandelsakkoord van de Amerika’s. Het is een voorstel van de Noord-Amerikaanse administratie die de absolute controle wil over wat de grootste geïntegreerde markt van de wereld zou moeten zijn: 34 landen met 800 miljoen inwoners.

Deze aanspraak van het imperialisme botst nu op de weerstand van de werkers, de boeren, de kleine producenten en andere sociale sectoren. Ze laten duidelijk horen dat ze bereid zijn zich te verzetten om de kristallisatie van dit imperialistische voorstel te verhinderen.

Hand in hand met de poging tot het opleggen van het ALCA gaat de instelling van het Plan Colombia en het zogeheten Iniciativa regional Andina (IRA) waarmee, volgens het Noord-Amerikaanse imperialisme en de marionettenregimes van de regio, een einde kan gemaakt worden aan het verzet en de volksstrijd. Het Plan Colombia krijgt financiële steun van de Amerikaanse regering en ook van Europa. Op die manier denken ze een einde te maken aan de gewapende strijd in Colombia en de revolutionaire strijd van het volk in de buurlanden.

De valse, niet-wetenschappelijke, anti-nationale en anti-volkse stellingen van het neoliberalisme werden snel ontmaskerd.

Momenteel maken we een zekere opleving mee van de syndicale beweging. Onze partij wil een eenheidsvoorstel lanceren dat haar zal toelaten haar historische rol te behouden en te vervullen in de maatschappij en meer bepaald in de strijd voor de revolutie en het socialisme.

In antwoord op al deze eisen leeft er in Ecuador veel solidariteit en verzet tegen het Plan Colombia en het Iniciativa Regional Andina dat het leger van de landen in de regio wil inschakelen in de plannen van het imperialisme.

In onze revolutionaire praktijk heffen wij de vlag van de actieve solidariteit met de strijd van de volkeren, zoals wij nu bijvoorbeeld onze steun geven aan het recht van het Venezolaanse volk om zelf zijn weg uit te stippelen, vrij van de inmenging van het imperialisme, van de instellingen en van de rechtse krachten en van de bedrijfsleiders die verantwoordelijk zijn voor de uitbuiting, de honger en de miserie van het volk.

Wij ondersteunen krachtdadig het Cubaanse volk dat zijn revolutie verdedigt en dat met waardigheid en moed het hoofd biedt aan het Amerikaanse imperialisme.

6. Tribunes van de anti-imperialistische strijd

Wij streven ernaar de verzuchtingen en de strijd van de volkeren te organiseren. In dit verband is het belangrijk te herinneren aan de jaarlijkse organisatie van de "Anti-imperialistische ontmoeting van Latijns-Amerika en de Caraïben" vanaf 1988. Deze ontmoeting heeft een belangrijke rol gespeeld in het debat over en de eenmaking en de coördinatie van de acties tegen de imperialistische overheersing en de steun aan de strijd van de werkers en de volkeren in de regio.

Nog een manier is de organisatie van de Seminaries "Problemen van de Revolutie" die elk jaar doorgaan in Quito en waaraan verschillende revolutionaire organisaties van Latijns-Amerika en andere windstreken deelnemen. Daar worden standpunten uitgewisseld en voorstellen uitgewerkt en werken we verder aan de solidariteit met de strijd van de werkers en de volkeren van de wereld.

Wij zijn een revolutionaire organisatie die bereid is te leren en de ervaringen van andere organisaties en volkeren over te nemen. Wij nemen dan ook deel aan verscheidene evenementen waar het imperialisme ontmaskerd en bestreden wordt. Zo ook het Forum van Sao Paolo, het Sociaal Wereldforum, het Internationaal kamp van de Anti-imperialistische en Antifascistische Jeugd en andere evenementen met een sociaal karakter of uitgaande van een of andere beroepsgroep.

7. Tegen de imperialistische oorlog

De leninistische stelling volgens dewelke de algemene crisis van het imperialisme de fundamentele tegenstellingen verscherpt, wat leidt tot felle en openlijke betwistingen tussen de imperialistische machten voor een herverdeling van de wereld, is voldoende bekend.

Dat is wat nu gebeurt. Er ontstaan allianties, dezelfde allianties verdwijnen weer en maken ruimte voor andere. In de zoektocht naar betere uitgangsposities die de verscheidene machten zullen toelaten de wereld te overheersen, worden nieuwe groepen gevormd.

De mislukkingen van de Verenigde Naties, van de Nato en andere instrumenten in dienst van de monopolies en de imperialistische machten drukken juist die hergroepering van de blokken uit bij hun dispuut over de markten, de invloedssferen en de overheersing van onze planeet.

De recente agressie tegen het Iraakse volk, onder het imperialistische voorwendsel van een "preventieve oorlog", maakt deel uit van de globale overheersingsplannen van de Verenigde Staten, die op de 21^e eeuw de stempel van hun absolute overheersing willen drukken.

Deze door de Verenigde Staten ontketende imperialistische "oorlog" had als doelstelling de controle over een ganse zone, rijk aan koolwaterstoffen. De brutale agressie tegen Irak zal hun toelaten niet alleen de hand te leggen op de petroleum van het land, maar ook op de ontelbare rijkdommen in heel het Midden-Oosten.

Maar het gaat ook om het vooruitschuiven van hun positie in een gebied dat strategisch zeer belangrijk is voor hun overheersingsplannen. Het gaat ook om het intimideren van de volkeren die zich verzetten tegen de onderdrukking, om het ontmoedigen van de rivalen en natuurlijk ook om het zoeken naar een uitweg uit de zware economische crisis waarin de Noordamerikaanse economie zich bevindt.

In verband met Irak zijn de conflicten tussen de verschillende imperialisten veel duidelijker aan het licht gekomen. De tegenwerking van Frankrijk, Duitsland, Rusland en China van de oorlog van de zogezegde coalitie tussen de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Spanje, was een uitdrukking van de economische en politieke twisten over deze regio, in het bijzonder Irak.

Maar ook de haat van de volkeren tegen het imperialisme kwam massaal tot uiting. Over heel de planeet was er geen enkele plaats, waar de oproep tot duizendvoudige mobilisatie tegen de imperialistische oorlog niet werd beantwoord.

Vandaag kraaien de bazen van het Noord-Amerikaanse imperialisme victorie, alsof ze nog nooit de haat en de weerstand van de werkers en de volkeren in de wereld, daarbij inbegrepen hun eigen volk, hebben gevoeld. Onafgezien daarvan, weten ze dat de kost heel hoog is geweest en dat ze hun crisis niet kunnen oplossen. Daarom zullen ze verder gaan met de uitvoering van hun oorlogsplannen, ook aangespoord door de angst voor het verzet en de strijd van de volkeren die een einde willen maken aan de onderdrukking en de uitbuiting, de strijd voor de verovering van een nieuwe wereld, zonder imperialisme, gebaseerd op vrijheid, wederzijds respect, werk en solidariteit.

Daarom heeft Bush aangekondigd dat hij zijn tanks zal richten op Syrië, Iran, Noord-Korea. Zijn volgelingen in onze regio willen deel uitmaken van deze artillerie die zich richt tegen Venezuela en Colombia. Net als Hitler in de Tweede Wereldoorlog, zal Bush blijven aanvallen en posities innemen tot hij het moment gekomen acht om door middel van de oorlog zijn twisten met de andere machten te beslechten. Dat weten zijn rivalen maar al te goed. En terwijl ze nu staan te dringen om mee te werken aan de "heropbouw van Irak", bereiden ze zich voor op het ogenblik van de confrontatie.

Op geen enkele manier geloven wij dat het moment nu al gekomen is, want het is evident dat de andere machten nog speculeren en angst hebben voor de militaire superioriteit van het Noord-Amerikaanse imperialisme. Daarom juist verkiezen ze momenteel te delen in de winsten en mee te werken, totdat ze, overtuigd van de relatieve zwakte van hun rivaal, denken in staat te zijn de confrontatie aan te kunnen.

In ons land was de mobilisatie belangrijk en groots. Ze had een anti-imperialistisch karakter. Vooral de jongeren hebben de straten veroverd om hun afkeer van de oorlog uit te roepen. Ze eisten met klem het vertrek van de Amerikaanse troepen uit de Basis van Manta, en tezelfdertijd drukten ze hun verzet uit tegen het Plan Colombia, het ALCA en hun solidariteit met het Cubaanse volk.

De Amerikaanse overwinning op Irak is onder andere het gevolg van haar technische en militaire superioriteit, die de brutaliteit van de Eerste Wereldoorlog ver overtreft. Ze is ook het gevolg van de politieke en militaire zwakte van een burgerlijk regime, dat door zijn klassenaard en zijn antivolkse politiek niet in staat was leiding te geven aan het volk en het volk te verenigen. Een waardig volk, dat de imperialistische bezetting verwierp en er zich tegen verzette.

Deze Amerikaanse overwinning heeft de volkeren niet ontwapend of geïntimideerd. Integendeel, de gevoelens van afkeer zijn nog versterkt en ze hebben hun verlangen naar vrijheid en naar de revolutie bevestigd. Uiteraard zullen er mensen zijn die ontmoedigd zijn en gedemoraliseerd, zeker als ze geloven dat het Noord-Amerikaanse imperialisme onoverwinnelijk is.

De ogenschijnlijke sterkte van het imperialisme stort ineen bij de herinnering aan de ervaringen van Vietnam, Laos en Cambodja, waar het "onoverwinnelijke" Noord-Amerikaanse leger verslagen werd, door het bestaan en de ontwikkeling van de Cubaanse revolutie die fier stand houdt in de onmiddellijke nabijheid van het Amerikaanse grondgebied, maar ook in de doelstelling en de perspectieven, in de historische kennis van de plaats die het imperialisme zal innemen, zoals ook gebeurd is in andere historische etappes. Ondertussen zeggen we: hoe zwarter de nacht, hoe vroeger de dageraad.

Van de Ecuadoraanse communisten (ML) vraagt dit tijdperk een grondige analyse en prompte actie om alle democratische, progressieve en anti-imperialistische groepen te verenigen in een groot internationaal front. In dit proces moet de communistische beweging met succes haar verantwoordelijkheid opnemen.