Bijdrage op het 12de Internationaal Communistisch Seminarie
"De Marxistisch-Leninistische Partij en het anti-imperialistisch front tegen de oorlog "
Brussel, 2-4 mei 2003

www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org

Communistische Partij van Bulgarije - Ludmil KOSTADINOV - Lid van het CC - Redacteur van "Rabotnitchesky Vestnik"

Het militair beleid van de Verenigde Staten na 11 september 2001

Met als voorwendsel een aanslag waarvan de verantwoordelijken aangeduid werden zonderzelfs maar bewijzen van hun schuld te zoeken, werd de nieuwe imperialistische oorlog van de Verenigde Staten om de mondiale overheersing gestart. Sinds 11 september 2001 is de mensheid een nieuwe fase van toegenomen mondiale spanningen binnengetreden die 50 jaar zal duren, volgens de ’beloften’ van de Amerikaanse regering.

In zijn toespraak tot het Congres van de Verenigde Staten over de ‘staat van de Unie’ begin 2002 heeft president Bush openlijk verklaard dat de oorlog die de Verenigde Staten ‘tegen het terrorisme’ voeren niet zou stoppen bij het elimineren van de Taliban-regering in Afghanistan. "Wij zullen de terroristen en de regimes die chemische en biologische wapens produceren ervan weerhouden de Verenigde Staten en de wereld te bedreigen", verklaarde Bush, en hij wees tezelfdertijd Irak, Iran en de Democratische Volksrepubliek Korea aan als toekomstige doelwitten van de Amerikaanse agressie, hen hierbij de as van het kwaad noemend, die de wereldvrede bedreigt met massavernietigingswapens. Tegelijkertijd hebben de Verenigde Staten verklaard dat ze een nationaal anti-rakettenschild zouden bouwen.

Op 20 maart 2003 hebben de Verenigde Staten met volle militaire kracht Irak aangevallen, waardoor ze alle internationale wetten overtraden. Ze hebben toen openlijk aangekondigd dat het hun doel was de regering van dit land omver te werpen.

Tegelijkertijd steeg de spanning tegen Korea. Er werden ook dreigement geuit tegen Libië, Syrië, Cuba, en iedereen die op één of andere manier de regering in Washington tegen de haren in streek. Daarenboven worden niet alleen Rusland en China diplomatiek en via de media aangevallen, maar ook een aantal landen van de Europese Unie die reeds jaren bondgenoten zijn van de Verenigde Staten, zoals Frankrijk, Duitsland en België, enz.

Al deze feiten tonen duidelijk aan dat de leidende elites van de Verenigde Staten vandaag net als in 1950 oorlog gebruiken als middel om de wereldoverheersing van het Amerikaans imperialisme op te leggen en als uitweg uit de economische en politieke crisis waarin wij ons nu bevinden, die groter is dan ooit.

Deze veralgemeende oorlog is nog in het beginstadium en de slachtoffers van de Amerikaanse agressie horen bij de kleinste en zwakste landen. Maar het is overduidelijk dat de Verenigde Staten de belangen van hun belangrijkste kapitalistische concurrenten van de Europese Unie, Rusland en Japan meer en meer zullen bedreigen naarmate hun agressie toeneemt, en de onafhankelijkheid van de huidige socialistische landen zullen bedreigen, dus China, Noord-Korea, Vietnam en Cuba.

Dit zal zonder twijfel leiden tot de isolering van het imperialisme van de Verenigde Staten en hun satellieten, en tot de vereniging van alle landen die door hun acties bedreigd worden. Zonder enige twijfel zal de tweede poging van de Verenigde Staten om de wereldoverheersing te veroveren aan het begin van de 21^ste eeuw net zo eindigen als hun eerste poging in het midden van de 20^ste eeuw, die ze begonnen met de oorlog in Korea, en net als bij de twee pogingen van het Duitse imperialisme in de eerste helft van de 20^ste eeuw om tot de wereldheerschappij te komen.

De aanspraken van het Anglo-Amerikaanse imperialisme op de wereldoverheersing werden voor het eerst aangekondigd op 14 maart 1946 in Fulton (VS) bij de beroemde toespraak van Churchill, minder dan een jaar na de vernietiging van het Hitleriaanse ‘duizendjarige’ rijk’.

Stalin verklaarde toentertijd in antwoord op deze toespraak:

"in feite bevindt Churchill zich nu in dezelfde positie als de oorlogsmisdadigers. Hij staat hierin niet alleen – hij heeft behalve in Engeland ook vrienden in de Verenigde Staten.

We moeten ons voor ogen houden dat mijnheer Churchill en zijn vrienden vreemd genoeg doen denken aan Hitler en zijn vrienden. (...) De Duitse racistische theorie voerde Hitler en zijn vrienden tot de conclusie dat de Duitsers, als superieur volk, de andere volkeren moeten overheersen. De Engelse racistische theorie voert Churchill en zijn vrienden tot de conclusie dat de Engelstalige volkeren, als enige volkeren van waarde, de andere volkeren van de wereld moeten overheersen.

In feite leggen mijnheer Churchill en zijn vrienden in Engeland en de Verenigde Staten een soort ultimatum op aan de volkeren die geen Engels spreken: erken onze overheersing vrijwillig en alles zal goed gaan – anders is de oorlog onvermijdelijk.

Maar tijdens de vijf betreurenswaardige oorlogsjaren hebben de volkeren hun bloed vergoten voor de vrijheid en de onafhankelijkheid van hun land, en niet om de overheersing van de Hitlerianen te vervangen door de overheersing van de Churchillianen. Daarom is het aannemelijker dat de volkeren die geen Engels spreken en die de overgrote meerderheid van de wereldbevolking uitmaken zich niet zullen willen onderwerpen aan een nieuw slavendom. De tragedie van mijnheer Churchill is dat hij als vastgeroeste reactionair deze simpele en evidente waarheid niet begrijpt."

De eerste poging van het Anglo-Amerikaanse imperialisme om via oorlog zijn werelddominantie op te leggen in 1950-53, mislukte in Korea. Het militair apparaat van de sterkste imperialistische staat bleek onmachtig om de overwinning te verzekeren in een relatief klein land, dat zich net had bevrijd van de vreemde overheersing, en de eerste stappen op de socialistische weg zette. De land-, zee- en luchtmachten van het Amerikaanse imperialisme hebben zich in een langdurige oorlog gestort en hebben zware verliezen geleden, zonder enige kans op overwinning, nog vooraleer ze de belangrijkste krachten van het Sovjet- of Chinese leger tegenkwamen. Voor de militair-politieke leiding van de Verenigde Staten was het duidelijk geworden dat de militaire overwinning onmogelijk was, en hun plannen om de agressie te vergroten en hun overheersing te installeren werden voorlopig opgeborgen.

Het Amerikaanse imperialisme heeft pas opnieuw een kans gezien om de wereld te domineren na de overwinning van de contrarevolutie en de ineenstorting van de USSR en het Warschaupact aan het einde van de 20^ste eeuw, en wij zijn vandaag getuige van hun tweede poging om hun doel te bereiken via oorlog. Nu, aan het begin van de 20^ste eeuw, zijn de omstandigheden veel slechter voor de volkeren die hun onafhankelijkheid verdedigen in vergelijking met die ten tijde van de oorlog in Korea in de jaren vijftig. Met de val van de Sovjetunie is de belangrijkste pijler van de vrede en de onafhankelijkheid in de wereld verdwenen.

Natuurlijk wordt een oorlog voor de werelddominantie niet toevallig gevoerd. De fundamentele economische wet van het kapitalisme vereist de verzekering van de maximale winsten, en in het imperialistische stadium van het kapitalisme is op zoek gaan naar maximale winsten voor de financiële oligarchie de belangrijkste reden voor de meedogenloze wapenwedloop, de voorbereidingen van koloniale oorlogen tegen zwakke onafhankelijke landjes en tenslotte voor de poging om de werelddominantie te veroveren door een nucleaire wereldoorlog.

Bijgevolg zijn de pogingen tot werelddominantie en de wereldoorlogen onvermijdelijke gevolgen van de fundamentele economische wet van het imperialisme, en zullen zij net zo lang de mensheid bedreigen als het systeem blijft bestaan. Natuurlijk zal het het militair sterkste imperialistische land zijn dat de werelddominantie pretendeert, dat de belangrijkste reactionaire kracht van de wereld vertegenwoordigd. Na de nederlaag van nazi-Duitsland zijn de Verenigde Staten ongetwijfeld het militair sterkste imperialistische land, na de val van de Sovjet-Unie zijn ze de enige overgebleven ‘supermacht’ ter wereld. En dus volgt de financiële oligarchie van de Verenigde Staten volledig de logica van de sterkste in de zoektocht naar maximale winsten.

Het is ook duidelijk dat dit gedrag uiteindelijk zal leiden tot een nucleaire wereldoorlog en tot enorme vernietigingen en veel slachtoffers, niet alleen in de landen die aangevallen worden, maar ook in de Verenigde Staten zelf en in hun satellieten.

Maar deze politiek die gericht is op wereldoverheersing zal onvermijdelijk alle bedreigde landen in een front verenigen, en ook de burgers van de Verenigde Staten en hun satellieten, die zich bewust zijn van het gevaar van de planetaire kerncatastrofe waartoe deze politiek leidt. Proberen deze politiek tegen te houden en een algemene kernoorlog afwenden is de essentie van de huidige vredesbeweging.

Op te merken valt dat de beweging tegen de oorlog in Irak en voor de vrede erin geslaagd is grote massa’s over de gehele wereld te mobiliseren, op nooit eerder geziene schaal. Dat is natuurlijk een groot succes. Maar deze beweging kan in het beste geval slechts een oorlog tegenhouden of uitstellen. Maar in geen geval daarentegen kan zo’n beweging de onderliggende reden voor oorlogen uit de weg ruimen. Zeker, een oorlog uitstellen is zeer belangrijk, omdat er daardoor tijd bijkomt om de strijd tegen de oorlog en de strijd voor de omverwerping van het kapitalisme en de invoering van het socialisme samen te voegen.

Bij een juiste samenloop van omstandigheden is het mogelijk dat de huidige vredesbeweging verandert in een beweging voor het socialisme, die zal leiden tot de ondergang van het kapitalisme en een echte opheffing van het gevaar van een nucleaire wereldoorlog voor deze uitbreekt. Het is de taak van de marxistisch-leninistische partijen om de vredesbeweging om te vormen in een beweging voor het socialisme en zo een nucleaire wereldoorlog te voorkomen. Jammer genoeg moet vastgesteld worden dat een dergelijke omvorming weinig waarschijnlijk is de komende jaren.

Zoals de geschiedenis aantoont, hierin inbegrepen de Tweede Wereldoorlog, het militair sterkste imperialistische land dat uit is op de wereldoverheersing, wordt uiteindelijk verslagen door de vereende krachten van de bedreigde volkeren. Het is moeilijk om vandaag de reikwijdte, de vorm en de gevolgen van dit conflict in te schatten, maar zonder twijfel zal het de geschikte omstandigheden creëren voor de ombuiging van de strijd tegen de agressie en de oorlog in een strijd voor het socialisme.

In die omstandigheden is de eerste taak van de communisten van nu de krachten verenigen in een front tegen de belangrijkste, sterkste en gevaarlijkste reactionaire kracht ter wereld – het Amerikaanse imperialisme –om hun pogingen om hun dominantie over de wereld te vestigen door een kernoorlog te verijdelen.

De tactiek van de communistische- en arbeiderspartijen na 11 september 2001 moet gebaseerd zijn op de kennis van de fundamentele wet van het imperialisme, die het doel van het sterkste imperialistische land richt naar maximale winst via wereldoverheersing. Hierdoor kan dit zeer machtige imperialistische land geïsoleerd worden en kan er een verenigd front gevormd worden om het te verslaan. Deze nederlaag zal dan weer de geschikte omstandigheden scheppen voor de overwinning van het socialisme in een groot aantal landen.