Bijdrage op het 12de Internationaal Communistisch Seminarie
"De Marxistisch-Leninistische Partij en het anti-imperialistisch front tegen de oorlog "
Brussel, 2-4 mei 2003

www.icsbrussels.org , ics[at]icsbrussels.org

Bevijdingspartij (Partido de la Liberacion), Argentinie

De taktiek en de taken van de comunisten tegenover de oorlog

- Over welk type oorlog gaat het

De volkmobilisaties in de wereld op 18 januari, 15 februari, 15 maart en 22 maart en alle andere actiedagen van 2003 hebben miljoenen personen bereikt (meer dan 20miljoen op 15/2). Zij hebben een politieke slag toegebracht aan het plan van de noordamerikaanse regering om Irak aan te vallen, zijn petroleum te stelen en zich te installeren voor de komende jaren als heerser in gans de Perzische Golf.

Maar deze massabeweging heeft politieke nauwkeurigheid nodig in zijn programma’s. Want niet alle oorlogen zijn gelijk of te veroordelen. Zoals ook de vrede niet steeds eenzelfde inhoud heeft. Wij veroordelen alleen de imperialistische agressieoorlogen zoals die van de VS tegen Irak, en de interimperialistische oorlogen zoals die de komende periode kunnen volgen. Daartegenover hebben wij nooit nationale bevrijdingsoorlogen veroordeeld, revolutionaire burgeroorlogen, verzetsoorlogen van aangevallen volkeren of verdedigingsoorlogen van socialistische of volksdemocratische landen. Al deze laatste zijn rechtvaardige oorlogen.

Laat het ons nog concreter stellen. Wij verwerpen de onrechtvaardige oorlog van het Witte Huis, zijn banken en monopolies, zijn petroleumbedrijven en de troepen van generaal Tommy Franks tegen het volk van dit Arabisch land. Maar wij steunen de rechtvaardige revolutionaire burgeroorlog van het Colombiaanse volk en de FARC-EP tegen de fascistische regering van Alvara Uribe Vélez, de oligarchie, het genocide-leger, de yankeeraadgevers en het "plan Colombia".

De situatie voorafgaand aan de oorlog

De oorlog ontstaat niet uit een bloemkool of door de gekte van een of ander leider (ook al zijn er meerdere imperialistische leiders die zo handelen). Meestel is oorlog het resultaat van een serie politieke, economische en militaire acties die samen op bepaalde moment de oorlog tot gevolg hebben. Zoals de Pruisische generaal Carl Van Clausewitz zei, is oorlog "de voortzetting van de politiek maar met andere middelen).(noot 1)

Als we de onrechtvaardige oorlogen het hoofd willen bieden dan is het essentieel om zijn promotoren reeds in de voorafgaande broeitijd aan te vallen. Daarna is het te laat. Om een uitleg de vinden over de oorzaken die de opgang van Hitler hebben beinvloed tot de machtsovername in Duitsland, vooral het verraad van de sociaal-democraten en ook de fouten die de Duitse communisten hebben begaan, moet men de toespraken herlezen van Jorge Dimitrov in augustus 1935, op het VII Congres van de III Communistische Internationale.

De regeringen van de grootburgerij die de arbeiders uithongeren, de volksbewegingen onderdrukken, hun economieen in handen geven van de plaatselijke heersende klasse en het internationaal financiers kapitaal etc. bereiden het terrein voor fascistische staatsgrepen in hun respectievelijke landen en voor roofoorlogen op wereldschaal. Dit is zo omdat deze regeringen tegelijkertijd toegevingen doen aan de fascistische sectoren die groeien en het geschikte moment afwachten om dan te vuur en te zwaard de macht te grijpen.

Op wereldvlak gebeurt iets gelijkaardigs. De democraten van de imperialistische administratie Clinton hebben zoveel onrecht aangedaan aan de verdrukte volkeren via het IMF en de Wereldbank, hebben Irak gebombardeerd, Kosovo, Soedan enz. zodat zij het terrein hebben geeffend voor de vooruitgang van de meest fascistische krachten, de republikeinen van George W.Bush en zijn oorlogsequipe (Richard Cheney, Donald Rumsfeld, Paul Wolfowitz, Colin Powell, Condoleezza Rice y John Ashcroft).

De sociaal-democraten in Europa hebben ook enorme schuld aan de vorming van de huidige internationale situatie omdat zij krachtig de oorlogswinden hebben aangewakkerd. De Spaanse PSOE heeft het mogelijk gemaakt dat José Maria Aznar en de verstokte rechts krachten aan de macht kwamen. De Partido Popular heeft alle arbeidersrechten afgebroken, het Baskische en het Spaanse volk verdrukt en is een aanhangwagen in de oorlogskaravaaan van Bush in het Midden Oosten.

De sociaal-democraat die het meeste kwaad heeft aangedaan is Tony Blair, de meest fervente pro-yankee van alle regeringsleiders van de Europese Unie, die het yankee-imperialisme heeft bijgestaan met troepen en uitrusting. Positief aan deze ultrareactionaire politiek is dat zij bijdraagt aan de politieke bewustmaking van de massa’s die leven in het Verenigd Koninkrijk. Daarvan getuigen de meest massale anti-oorlogsmanifestaties van 15 februari en 22 maart in Londen

De periode voorafgaand aan het uitbreken van de oorlog is belangrijk voor communisten en hun democratische en anti-imperialistische bondgenoten om niet achter te blijven en hun respectievelijke regeringen aan te vallen. Laten we ons niet misleiden met de theorie die zegt "als jullie deze grondwettelijke burgerlijke regering doen vallen, zijn jullie medeplichtig aan de plaatselijke staatsgreep en de wereldoorlog". We moeten nooit vergeten dat de beste bijdrage aan de wereldvrede komt van de werkers en de volkeren die aan de macht komen in elk land. Alleen zo kunnen we nieuwe agressieoorlogen verhinderen.

Laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn: om bij te dragen aan de internationale wereldvrede moeten wij vandaag de strijd van de arbeiders en de massa’s versterken om de burgerlijke regeringen en het imperialisme te verslaan. Zoniet zullen deze regeringen zich, vroeg of laat plooien en zich lanceren in roofoorlogen of interimperialistische oorlogen die de grote staten, vooral de VS, voorbereiden.

Waar staan we om de bendehoofden van de imperialistische oorlog te verslaan ¿ Er zijn positieve en negatieve factoren, laat ons beginnen met de eerste. Van de verschillende fundamentele tegenstellingen heeft de wereld als belangrijkste tegenstelling die tav. het imperialisme, en dan vooral het yankee-imperialisme, tegen Azie, Afrika en Latijns Amerika. Als we objectieve en subjectieve factoren analyseren, vooral dan de objectieve, kunnen we de internationale conjunctuur omschrijven als prerevolutionair. En in dergelijke realiteit is het mogelijk slagen toe te brengen én nederlagen aan het imperialisme (noot 2)

Een van de meest interessante elementen is het verschijnen van een sterke vredesbeweging in de Verenigde Staten, Europa en andere regio’s, in vrij grote mate getrokken door intellectuelen en studenten. Dit is uitstekend voor de vooruitgang van de revolutie. De prachtige strijd van het Irakese volk en zijn regering, die een harde strijd leveren tegen de invallers, heeft de ontwikkeling van de solidariteit op wereldschaal gestimuleerd.

De leidende rol van de marxist-leninistische partijen

Als de oorlog de voortzetting is van de politiek met andere middelen dan vraagt dat, zoals ook bij de "normale" politiek, de nodige leiding van de communisten. Niemand geeft iets cadeau aan de marxist -leninisten; wij moeten de leiding veroveren door "overmacht in het werk", om een term te gebruiken van de Argentijnse schrijver Roberto Arlt. Wij mogen bv. niet blijven zeuren over de gebreken van de vredesbeweging anno 2003. Wij weten al dat deze niet revolutionair zijn en nog minder proletarisch. Dit uit zich in verschillende aspecten: een sociale samenstelling die hoofdzakelijk kleinburgerlijk is, een enigszins verward programma en meestal reformistische leiders, in de stijl van het Wereld Sociaal forum (zoals in Firenze 2002 en Porto Alegre 2003). Niettegenstaande deze beperkingen, die wij in vorige sessies van het Seminarie al hebben gesteld over "de anti- globaliseringsbeweging", moet de tactiek van de communisten zijn om zeer actief in al deze manifestaties én vredesmarsen aanwezig te zijn. Deze politieke en praktische interventie is noodzakelijk om bij te dragen tot de juiste zaak en vooral om de politieke leiding van de brede massa’s te veroveren. Men slaagt niet in een consequente anti-imperialistische leiding als de communisten aan de kant blijven staan van de huidige beweging, om van de zijlijn kritiek te leveren. Mao Tsé tung heeft reeds lang gelden dit soort fouten van sommige Chinese communisten aan de kaak gesteld bij de jonge boerenbeweging in zijn land. (noot 3)

De kwestie van de leiding bepaalt de toekomst van de vredesbeweging. Wij zijn ervan overtuigd dat wanneer democratische personaliteiten zich opwerpen als leiders van de beweging, zoals de Zuid-Afrikaanse bisschop Desmond Tutu, de Noord-amerikaanse dominee en ex-presidentskandidaat voor de democraten Jesse Jackson, Gilberto gil en andere ministers van de regering Lula da Silva van Brazilie, Nobel-prijswinnaar Rigoberta Menchu of de Spaanse cineast Petro Almodovar, er vroeg of laat verzoening komt of een nederlaag wordt geleden tav. de supermacht. De strijd tegen de oorlog vergt brede en flexibele politieke daden en brede antifascistische fronten zoals Dimitrov aantoonde in zijn toespraken van 1935. Maar één sleutelkwestie mogen we niet vergeten: de overwinning van de mensheid tegen het nazi-fascisme werd bepaald door de politieke en militaire slagkracht van de communistische partijen van heel de wereld. Vooral de gigantische bijdrage van de CPSU en het Sovjet-volk onder leiding van Jozef Stalin. Zonder hen was de overwinning van 8 mei 1945 nooit bereikt, die een nieuwe periode inluidde van volksstrijd over heel de wereld, een nieuwe situatie in Europa en de overwinning van de Chinese revolutie.

Een noodzakelijk ruime politiek

Om de oorlogscampagnes van de VS te bekampen moeten de partijen van het Int.Com.Seminarie een praktijk ontwikkelen van brede politieke in een front tegen de bezettingsoorlog. We moeten niet vergeten dat vechten tegen fascisten als Bush een krachtmeting is met "de uitgesproken terroristische dictatuur van de meest reactionaire, meest chauvinistische en meest imperialistische elementen van het financierskapitaal". (noot 4)

Deze oorlog tegen Irak is gewild door de supermacht en zijn Britse "oorlogshondje" Blair. Zij gehoorzamen hun banken, hun wapenbedrijven McDonell Douglas, Raytheon, Northrop Grumman, Lockheed Martin, Boeing en Tecnológica SY-L3 Communications; hun oliemagnaten Exxon, Chevron-Texaco, Shell, British Petroleum en Halliburton; hun bouwpromotoren en dienstenbedrijven Bechtel Group en Kellog, Brown & Root, etc.

De laatste jaren werd het genocide-karakter van deze belangenoorlogen reeds aangetoond in de Perzische golf, in Kosovo-Joegoslavie, Afghanistan en andere regio’s. Wat nu komt zal dit crimineel karakter nog verhogen: de campagne in Irak zal 10 miljoen doden, gewonden en vluchtelingen kosten.

Terwijl de supermacht nieuwe slachtingen aanricht vergroot het de interventie van zijn troepen in Colombie, de Dominicaanse Republiek, Vieques (Puerto Rico), in de Filippijnen, in Turkije, de landen in de Golf, Korea en de grensstaten met Afghanistan. De blokkade tegen Cuba wordt verstrengt, de dreiging met bombardementen, inclusief atoombommen, tegen Noord-Korea en de onverdraaglijke medeplichtigheid van Bush in de slachtingen aangericht door de staat Israel. Van september 2000 tot 17 februari 2003 hebben de Israelische troepen en hun fascistische kolonisten reeds 2.2100 Palestijnen vermoord in de bezette gebieden van Gaza en Cisjordanie.

Het gaat er niet alleen om de oorlog te veroordelen als oorlogsgeweld maar ook om zijn economische draagwijdte en de monopolies. Wij veroordelen de militaire interventie die de olie van Irak wil stelen en de plunderingen van de financieringsorganisaties als FMI en Wereldbank, de commerciele bank etc. die de honger en de miserie in de wereld verergeren. Resultaat van deze interventies zijn 25.000 mensen die élke dag sterven van honger en de helft van de wereldbevolking die in armoede leeft.

Volgens cijfers van Noordamerikaanse economen, zal de oorlog tegen Irak zo’n 400 tot 500.000 miljoen dollar kosten, het equivalent van 400 tot 600 keer het jaarbudget van Unicef. (noot 5)

Tegenover dergelijke verfoeilijke vijanden, zouden communisten in hun kaart spelen als we ons beperken tot kleine allianties of simpelweg élke alliantie zouden weigeren.

Of als we ons zouden laten leiden door sectaire, infantiele en ultra-linkse politiek die tegengesteld is aan de lijn van een breed omvattend front tegen het imperialisme.

We moeten ons verzetten tegen de pseudo-democratische tesis die door Waghington wordt gepropageerd over de « genocide » en « de bloedige dictator » Sadam Hoessein. Sterker dan de kritieken die de burgerlijke en nationalistische regering van Irak kan verdienen, is in dit conflict de belangrijkste tegenstelling die tussen het Irakese volk en zijn natie, en het yankee-imperialisme.

We hebben gerefereerd naar de politiek van het Sociaal Forum van Firenze en Porto Alegre en naar bepaalde intellectuelen die zich presenteren op de acties van 15 februari en daarna. We hebben politieke en ideologische verschillen met deze stromingen. Maar vandaag is het correct om te focussen om de antifascistische eenheid met deze sectoren om ons te verzetten tegen de oorlog, Bush en het Pentagon.

De partijen, leden van het Int.Com.Seminarie van Brussel moeten werken aan een antifascistische front op wereldschaal. Het sektarisme zal voortkomen van de sociaal-democratie, de populisten en het reformisme in al zijn varianten. Maar deze geniepigaarden die inroepen dat onze partijen zich marginaliseren van de vredesbewegingen, moeten bestreden worden met een systematische politiek tussen de massa’s, aan de basis, die uitmondt in een versterking van de marxist-leninistische partijen en revolutionaire organisaties.

Op die manier zullen we hen de mond snoeren door beter te werken in een eenheidsfront dat ons verbindt met de dichtste progressieve krachten, en hoewel dit tijdelijk kan zijn en zeer wankel, kunnen we zo de meest anticommunistische sectoren isoleren en slagen toebrengen.

Voor een anti-imperialistisch front en voor de wereldvrede

Ook al slagen wij communisten erin om in de praktijk de voorhoede te vertegenwoordigen van de arbeiders en de werklozen, toch zijn we nog niet in staat om voldoende kracht te verenigen om de oorlog en het imperialisme het hoofd te bieden. Het is noodzakelijk dat we ons verenigen in één breed front met het gros van de arbeiders, met méér populaire en sociale sectoren, de jongeren, de intellectuelen, de middenklasse en zelfs met sommigen van de nationale burgerij van onze respectievelijke landen.

Al deze krachten moeten zich organiseren in anti-imperialistische fronten voor de wereldvrede, met een samenstelling eigen aan volksfronten. Vanaf de jaren 30 tot nu hebben communisten gevochten voor dergelijke akkoorden. Met geactualiseerde inhoud kunnen zij nuttige wapens zijn in de huidige internationale conjunctuur (alleen de trotskisten zullen zeggen, zoals vroeger reeds, dat de volksfronten een "stalinistische capitulatie" zijn tav. het imperialisme).

Als embryo van dergelijke fronten in Argentinie, is de PL beginnen werken binnen de MAP (Anti-Imperialistische Beweging voor de Wereldvrede), in alliantie met andere politieke partijen, vakbonden, sociale organisaties en onafhankelijke personaliteiten. Dit is enkel het begin en alles moet eigenlijk nog gebeuren in een land waar de regering van Eduaro Duhalde gezegd heeft niet militair deel te nemen aan de oorlog maar zich wel verbonden heeft in de Veiligheidsraad van de UNO en het Staatsdepartement tot het sturen van"humanitaire hulp" aan wie voor ons de aanvallers zijn. Dit houdt in dat het Mobiele Hospitaal van de Argentijnse Strijdkrachten zal dienen om gewonde yankees en Britse soldaten de verzorgen. Daarom verzetten wij ons tegen deze politieke van valse neutraliteit.

De anti-imperialistische politieke lijn van de MAP is gunstig onthaald door de populaire sectoren in Argentinie. Dat heeft ons aangemoedigd in ons werk dat we nu coordineren met de zusterpartijen en volksorganisaties in de regio en in de wereld.

Met een militant anti-imperialistisch blok als start moeten we allianties zoeken in de breedte met vredes- en antiglobaliseringsactivisten zoals ze op het Wereld Sociaal Forum en anderen naar voor

komen. We moeten gebruik maken van de breuken die de plunderingen van het yankee-imperialisme veroorzaken met andere burgerlijke regeringen en zelfs met delen van imperialistische kabinetten in Europa. We kunnen er niet omheen dat Frankrijk, Duitsland en Rusland vertragingen hebben toegebracht aan de invasie van de VS tegen Irak. Men kan gebruik maken van de verklaringen tegen de oorlog vanuit het Vaticaan door de paus en meerdere kardinalen.

De Chinese regering heeft zich ook verzet tegen de noordamerikaanse agressie. Dit was positief omdat dit, samen met andere landen, de amerikaans-britse motie in de Veiligheidsraad, deed mislukken. Deze tegenstellingen zijn voordelig voor de Irakese zaak niet omdat we een milligram vertrouwen zouden hebben in Jacques Chirac, Gerhard Schroeder o Vladimir Putin. Maar het is belangrijk omdat het de yankee-aanvaller verzwakt en meer mogelijkheden geeft aan de wereld om zich te manifesteren, om krachten te verzamelen tegen de oorlog en de solidariteit te organiseren met Irak.

Ernesto Che Guevara bazuinde het uit : « men moet het imperialisme niet vertrouwen, zelfs niet voor een fractie". Trouw aan deze les verwerpen wij de unilaterale oorlog van Bush die niet heeft kunnen aantonen dat massavernietigingswapens aanwezig zijn in Irak. We veroordelen ook de beslissing van de UNO bij monde van Kofi Annan, tot terugtrekking van zijn wapeninspecteurs, van UNIMOVIC, van Unicef en alle andere humanitaire organisaties, die het groen licht gaf tot de bombardementen.

In een interimperialistische oorlog moeten we neutraal zijn en de geweren keren tegen de respectievelijke regeringen. In de oorlog van een grootmacht tegen een Derde Wereldland, zoals in dit geval, moeten we niet neutraal zijn maar kant kiezen voor de zwakste.

De PL heeft dit anti-imperialistische standpunt gesterkt nog na de ervaring met de oorlog voor de Malvinas in 1982 waar Argentinie aangevallen werd door een engels-noordamerikaanse alliantie. En dit standpunt wordt vandaag bekrachtigd in Latijns Amerika waar de imperialisten hun blokkade tegen Cuba versterken, ze hun frauduleuze buitenlandse schuld willen innen met nog meer fiscale maatregelen door gehoorzame regeringen, meer troepen en dollars in Colombie investeren, militaire basissen in Argentinie opeisen onder mom van "wetenschappelijke centra" (in Misiones en in Tolhuin, Tierra del Fuego), en ze blijven hameren op het omverwerpen van Hugo Chavez in Venezuela via een staatsgreep op de grondwettelijke regering, etc.

De rol van de socialistische landen

Het anti-imperialistisch front tegen de oorlog hangt vandaag niet af van het bestaan van een socialistische natie zoals het in grote mate bepaald werd tussen 1941 en 1945 door wat de Sovjet Unie deed. Maar dit wil niet zeggen dat de socialistische landen en de volksdemocratische staten geen rol te spelen hebben in deze crisis. Het is voor deze landen niet alleen een verplichting, meer nog het zou zelfmoord zijn het niet te doen wanneer in Washington openlijk verklaart word dat het bereid is tot militaire agressie met conventionele maar ook met atoomwapens.

De socialistische landen zijn voor ons Cuba, Vietnam, Laos en de Democratische Volksrepubliek van Korea. En hoewel géén resultaat van een revolutie is het Bolivariaanse Venezuela van Chavez dichtbij een populair regime na de politieke commotie en de overwinning op de pro-yankee staatsgreep in april 2002. Wat ook telt voor de regering van Yasser Arafat in Palestina, ondanks alle koerswijzigingen.

We moeten zeer aandachtig volgen wat met de regering in Irak gebeurt, die als resultaat van de noordamerikaanse agressie, verschuivingen kent en nieuwe politieke koersen. De Volksrepubliek van China, waar het socialisme is gedegeneerd, moet beschouwd worden als deel van de Derde Wereld, vooral na het bekendmaken van de documenten van de Bush-administratie die hen aanduiden als "strategische vijand". Wat de socialistische landen en deze Derde Wereldlanden doen, zal van groot belang zijn voor het mondiale anti-oorlogs-front.

In deze zin steunen wij de standvastige positie van de regering van de DPRC, de Partij van de Arbeid van Korea en president Kim Jong Il, die zich niet laten chanteren door Washington. Noord Korea heeft zijn volk en zijn volksleger gemobiliseerd en zijn een voorbeeld voor de werkende massa’s van de wereld.

Wij verwelkomen ook het standpunt van de Cubaanse president Fidel Castro die op de internationale congressen gehouden in februari in Havana (Congres van Pedagogie en Ve Ontmoeting Economen) bevestigde : "Cuba is en zal steeds socialistisch zijn". We zien met sympathie zijn recente reis naar Hanoi en bij de bijeenkomst van de Beweging van Niet-gebonden landen. Wij hopen dat Cuba en Vietnam een gemeenschappelijk standpunt innemen tav. de wereldcrisis.

We moeten niet vergeten dat de noordamerikaanse president Noord-Korea heeft geplaatst als deel van de "as van het kwaad", in januari 2002 en hen daarna met vernietigen bedreigde. Op dit moment worden gemeenschappelijke militaire oefeningen gehouden door noordamerikaanse en Zuid-Koreaanse soldaten in de grens getekend na de oorlog 1950-1953, met 37.000 mariniers. Cuba wordt beschuldigd zonder énig bewijs van het bezit van biologische massavernietingswapens en in 2002 zette het Staatsdepartement Cuba op de lijst van "terroristen".

Er is een relatie met de aanvalsoorlog tegen Irak vandaag en de oorlogen die nog zullen volgen tegen andere landen. In juni 2002 heeft de noordamerikaanse regering zijn nieuwe doctrine van "preventieve oorlog" uitgelegd. In december 2002 gaf Bush toe dat hij bereid is atoomwapens te gebruiken. (noot 6)

Tegenover dergelijke aanvalsrisico’s menen wij dat de beste tactiek voor de socialistische landen is geen enkele illusie te hebben en de nodige voorbereidingen te treffen in de defensie, zoals de autoriteiten in Pyongyang en Havana bezig zijn.

Deze landen zouden een politiek moeten voeren van actieve interventie in de brede volksbeweging voor de vrede in de wereld. Het was positief dat op 15 februari een meeting doorging op de Tribune van de Revolutie in Havana, die, hoewel eerder symbolisch, kon rekenen op 5000 deelnemers. Wij vertrouwen erop dat het Cubaanse volk zich mobiliseert olv. de Communistische Partij en zijn president Fidel Castro. Niet alleen het Irakese volk moet zich mobiliseren, dat op 15 februari om voor de hand liggende redenen een betoging hield met 1 miljoen deelnemers en waar werd opgeroepen tot het graven van tunnels.

Samengevat, wij denken dat de socialistische regeringen moeten steunen op eigen krachten, zich internationaal moeten coordineren en de manifestaties stimuleren tegen de oorlog overal in de wereld, met concrete solidariteit aan Irak. Hun dichtste bondgenoten zijn de internationale communistische beweging ; de regeringen van Palestina, Syrie, Venezuela, Libie, Iran etc.: de guerrilla in Colombie, Nepal, de Filipijnen, Gaza en Cisjordanie, Mexico, Peru etc.: de massabewegingen van de Beweging Sin Tierra in Brazilie, de ‘piqueteros’ en andere arbeiders van Argentinie; de Palestijnse Intifada van Al Aqsa, de antiburocratische syndicaten en de strijd van werkers en jongeren in Europa, Japan en de Verenigde Staten van Amerika: de progressieve intellectuelen in de Eerste Wereld en andere landen die een anti-oorlogsstandpunt hebben ingenomen, de Arabische gemeenschap verspreid over de wereld, de inheemse volkeren, de pacifisten, feministen en ecologisten etc.

Dit heterogene spectrum moet en zal een Anti-imperialistisch Front voor de Wereldvrede vormen, met een grote verantwoordelijkheid hierin voor Cuba, Korea, Vietnam en Laos. De werkers en de boeren van de Chinese volksrepubliek en de Russische Federatie die nog socialistische inspiraties hebben moeten hun bijdrage leveren, zeker nadat hun respectievelijke regeringen zich niet hebben laten doen door Washington in de Veiligheidsraad. We moeten een politiek uitwerken tav. de Derde Wereldlanden die "in twee wateren" varen maar anti-oorlogsreserves hebben, zoals Brazilie en in mindere mate, Mexico, Chili en Argentinie.

De relatie nationaal - internationaal

Op moment van andere oorlogen zagen we de afwijkingen die bij sommige communistische partijen plaatsvonden. Een van de meest complexe thema’s tijdens de Tweede Wereldoorlog – die leidde tot de totale degeneratie van de Communistische Partij van Argentinie – was juist de correcte relatie aanduiden tussen het nationale en het internationale aspect.

Eén zaak was de Sovjet-Unie die allianties aanging met de regeringen van Franklin D. Roosevelt en Winston Churchill. Die waren goed en hielpen de overwinning te behalen op het Derde rijk. Iets anders was dat de KP van Argentinie niet opkwam voor de verdediging van de arbeiders van de vleessector in de Britse en de Amerikaanse koelboten. En dat diezelfde KP zich verbond met de Democratische Partij van de oligarchie, binnen de zogenaamde "Democratische Unie", onder auspicien van de Noordamerikaanse ambassadeur Spruille Braden, tegen het pas ontstane peronisme dat invloed begon te winnen binnen de arbeidersklasse. De KP maakte deel uit van dit oligarchisch-burgerlijk front voor de verkiezingen van februari 1946, als de oorlog al 9 maanden bezig was.

De communistische partijen moeten bijdragen tot de eenheid in een mondiaal anti-fascistisch front maar ze moeten ook een zeer concrete analyse maken van de nationale realiteit op dat moment en in elke sector. Wij vinden bv. dat de linkse sectoren in Frankrijk die in 2002 hun stem gaven ten voordele van Chirac in de lijn van de revisionistische KP van Robert Hue, een ernstige fout hebben begaan. gingen. Ze konden zelfs het argument niet gebruiken dat zonder hun stem Le Pen zou gewonnen hebben want het Front National bleef flink achterop in de stemmenslag. Vandaag gaat het niet meer om een vergissing maar om verraad wanneer ze zich achter hun regering scharen met het excuus dat Chirac zich met zijn Duitse bondgenoot Schroeder verzet tegen Bush binnen de Europese Unie en de NATO.

Er was nog een andere afwijking die in Argentinie begaan werd in de jaren 40.

Niettegenstaande de duidelijke waarschuwingen vanwege de III Communistische Internationale, beschuldigden zij mensen als "nazi-fascisten" die het niet waren. En bovendien toonden ze enige sympathie voor El Eje, waardoor ze de arbeiders en de volksmensen in handen lieten van het peronisme en een breuk veroorzaakten tussen het marxisme-leninisme en de arbeidersklasse, die tientallen jaren voortduurden. (noot 7)

Enkele programma-kwesties

Ons programma moet zich niet beperken tot het verwerpen van de huidige roof-oorlog van de Verenigde Staten tegen Irak om hun petroleum te stelen en het land militair te bezetten voor de komende tientallen jaren? om zich zo te verzekeren van hun wereldheerschappij. Onze verwerping van deze oorlog en alle interimperialistische oorlogen moet ook samengaan met de concrete verzuchtingen van de werkers, zoals hun verworvenheden op de werkvloer, het niet betalen van de buitenlandse schuld, de inbeslagneming van de banken en de petroleumbedrijven, de landbouwhervorming enz.

We moeten meegaan met de ervaring van de volkssectoren die zich mobiliseren. De oorlog verwerpen is niet alleen een solidaire geste met een land ver weg maar ook een slag toebrengen in het eigenste vlees van de grootmacht zelf. Een triomfantelijke Bush zal aan Argentinie nog grotere interesten op de buitenlandse schuld opleggen en strengere bezuinigingsmaatregelen vanwege het IMF. Een vat petroleum aan 35 dollar verarmt de mensen en jaagt de prijzen van brandstof, openbaar vervoer en voedingswaren te hoogte in.

Het programma moet ook een democratisch hoofdstuk hebben. Want in het heetst van de oorlog die Bush aanvuurt, maken meerdere reactionaire regeringen gebruik om in ’t eigen vlees te snijden en hun volkeren te onderdrukken. Zo heeft de Colombiaanse regering tot 2x toe een totale militaire interventie gevraagd aan de Verenigde Staten in hun land en in Amazonie, met als argument dat het "narcoterrorisme" daar gevaarlijker is voor de toekomst van de wereld dan Irak. Met deze extreemrechtse politiek bekwam Uribe Vélez op 11 februari ll. dat de "Verklaring van Panama" werd ondertekend door 6 Centraal-amerikaanse presidenten en de Argentijnse minister van BZ, Carlos Ruckauf die zich op die manier direct mengen met het "Plan Colombia".

En wat dan te zeggen van de Israelische volkerenmoordenaar Ariel Sharon die in de week van 16 tot 23 februari het bevel gaf om: 38 Palestijnse burgers te vermoorden (o.a. 5 kinderen jonger dan 12jaar), 309 mensen te verwonden (o.a. 84 kinderen jonger dan 14jaar), 351 Palestijnen te ontvoeren, 320 huizen dynamiteert of verplettert, en 3.778 olijfbomen en fruitbomen ontwortelt. Zo stond het in het communique van 25 februari van de regering van Arafat aan zijn ambassades.

De Turkse autoriteiten misbruiken de conjunctuur om Washington 15.000 miljoen dollar te vragen in ruil voor het gebruik van hun land als uitvalsbasis om het naburige Irak aan te vallen. Op dit moment heeft het Turkse parlement dergelijke huurlingenoperatie niet goedgekeurd maar heeft wel luchtruimcorridors vrijgegeven voor deze aanvallen.

Wij dringen erop aan dat het programma van de communisten in de internationale context de engels-amerikaanse invasie tegen Irak veroordeelt maar tezelfdertijd de volledige actieruimte behoudt voor de inlandse eisen voor beter loon, meer werk, het welzijn van onze volkeren, de verdediging van de democratische rechten en de nationale soevereiniteit.

We moeten vechten tegen de bezuinigingsplannen van de internationale financieringsorganismen, de plaatselijke oligarchien en de vazal-regeringen die Fidel Castro zo juist omschreef als " yankee-hielelikkers". We moeten de interne repressie bekampen en de toepassing van de "doctrine van nationale veiligheid" die de grootmacht voorschrijft. Deze doctrine wil de revolutionaire krachten uitschakelen door ze vooraf te demoniseren als waren het "terroristen" die deel uitmaken van de groep van Bin Laden (noot 8).

Tactiek en taken van de communisten

De fundamentele inhoud van de tactiek van de communisten op internationaal vlak moet erin bestaan de krachten te bundelen tegen de oorlog van het imperialisme, vooral dan van het yankee-imperialisme. De beste politiek daartoe is het Breed Front tegen de Oorlog. Binnen dit front moet een Anti-imperialistische Front werken samengesteld door de socialistische landen, de volksdemocratische landen en andere Derde Wereldlanden; waarin ook de communistische partijen en hun meest dichte bondgenoten zitten; met de meest strijdbare arbeiders en volkssectoren, de bevrijdingsbewegingen enz.

In de strijd om de politieke leiding van deze brede vredesbeweging zullen vele conflicten ontstaan met de sociaal-democratie en het reformisme. Tezelfdertijd is een zo flexibel mogelijke politiek nodig om de brede massabeweging te bereiken. Dit betekent allianties sluiten met die krachten die vatbaar zijn voor de eenheid tegen de belangrijkste oorlogshaard nl. de Noordamerikaanse supermacht.

De wereldsituatie zal ons verplichten van voortdurend onze politieke lijn bij te sturen, wat alleen maar kan bij een sterkere eenheid en organisatie van het Internationaal Communistisch Seminarie van Brussel. Tav. de yankee-invasie tegen Irak die al meer dan 500 burgers heeft gedood en duizenden verwond moeten we de krachten bundelen om de solidariteit te organiseren tegen een aangevallen volk.

De internationale conjunctuur daagt het Internationaal Communistisch Seminarie uit. De taken tegen de oorlog vereisen een sterkere coordinatie van de communistische partijen. En dan zwijgen we nog maar van wat te doen als de Noordamerikaanse regering beslist om de DPKR van Korea aan te vallen, voor, tijdens of na de invasie van Irak. Een raketaanval tegen Pyongyang kan een algemene oorlog in heel Korea uitlokken en in een deel van Azie. De regering van Kim Jong Il stelde dat ze zich met het volste recht aan hun kant, zal verdedigen. (noot 9)

Donald Rumsfeld schept er graag mee op dat de Verenigde Staten voldoende potentieel hebben om twee oorlogen tezelfdertijd te voeren, tegen Irak en tegen Noord-Korea. Zullen ze dit ook doen ? Indien wél, dan staan we aan het begin van een aanvalsoorlog tegen een groot deel van Azie met vooruitzicht op een Derde Wereldoorlog. (noot 10)

Dit perspectief dat complex is en nog niet concreet vereist van de communisten een theoretische onderbouwing en vooral een praktijk die beantwoordt aan de extreme ernst van deze wereldcrisis. De relatie tussen nationale en internationale context vraagt sterk geactualiseerde invalshoeken, zoals ook de bestaande relatie tussen politiek en oorlog, en die tussen massawerk en de militaire kwestie enz. Vandaag kunnen we niet voorspellen hoe al die aspecten precies zullen verlopen omdat sommige nog onbekend zijn. Maar wél moeten we benadrukken hoe dringend de noodzaak is aan een Conferentie van Marxist-Leninistische Partijen met vaste coordinatievormen in de strijd tegen de oorlog en de steun aan de aangevallen volkeren.

Mao Tsé Tung bevestigde dat "of de revolutie verhindert de oorlog of de oorlog doet de revolutie losbarsten". Hoe stelt zich deze tegenstelling vandaag tussen oorlog en revolutie ?

Omdat de agressie tegen Irak al begonnen is kunnen we afleiden dat de revolutie niet in staat was om het begin van déze oorlog tegen te houden. Bush heeft meer dan 310.000 soldaten bijeengebracht en 6 vliegdekschepen in de Golf waarmee hij de bombardementen en de invasie startte op 20 maart. (noot 11)

Maar deze afslachting kan de ogen openen van een groot deel van de wereldbevolking en hen – vanuit hun eigen klassenstrijd in hun eigen land - dichter brengen bij de weg van de revolutie en het socialisme. Met de bedreiging van de veralgemening van de oorlog naar de rest van Azie en op wereldschaal, is het aanneembaar dat de revolutie deze oorlog afremt in één machtige anti-imperialische golf zoals nooit te voren in de geschiedenis.

We moeten de strijd van de werkers en de volkeren uitbreiden voor Brood en Werk, Wereldvrede, Soevereiniteit, Antiimperialisme en de weg naar het socialisme. Vooral op het terrein van de vrede zijn brede allianties nodig en vechten we voor de leiding van het antifascistisch front. In Irak staan niet alleen het leven van de bevolking, de olie en de soevereiniteit op het spel maar ook de wereldvrede, de rechten van de arbeiders, de soevereiniteit van alle volkeren, de gezondheid en het leven van miljoenen mensen en het lot van heel onze planeet voor de komende decennia.

Centraal Comitee van de Partido de la Liberación (PL) van Argentina.

2 april 2003, www.pl.org.ar; pl@pl.org.ar

--------------------------

VOETNOTEN

  1. Carl von Clausewitz, "Over de oorlog". Lenin stel: "Clausewitz is een van de meest diepgaande militaire schrijvers, een uitmuntend filosoof en geschiedkundige over de oorlog, wiens fundamentele ideeen vandaag een onbetwistbaar goed zijn voor élke denker.

  2. De internationale resolutie van het IX Congres van de Partido de Liberacion (PL) van Argentinie omschreef dit, in januari 2002 als volgt: " Verschillende vormen van opstand ‘van onderuit’,de financiele, economische en politieke crisissen ‘van bovenuit’, de ontmaskering van de ‘nieuwe wereldorde’ tav. de massa’s, de scherpe interimperialistische tegenstellingen speciaal tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, de agressieoorlogen van de supermachten tegen de volkeren van de Derde Wereld, de volharding van de socialistische landen als Cuba, Korea, Vietnam en Laos. Dat is het huidige internationale panorama en dit kan men niet afdoen als voorbijgaand maar énkel als eigen aan een prerevolutionaire situatie".

  3. Mao Tsé Tung zegt: "alle revolutionaire partijen en kameraden zullen verantwoording afleggen tav. de boeren en moeten zeggen aan wiens kant ze staan. Voorop gaan en hen leiden? Aan de kant van hun oren maken en hen kritikeren? Hen de kop indrukken en bekampen? Elke Chinees is vrij om tussen deze drie alternatieven te kiezen, maar de gebeurtenissen zullen hen verplichten om snel een keuze te maken ("Onderzoek naar de boerenbeweging in Jenan". Deel I van de Selectie Werken, pag. 20).

  4. Zo definieerde Jorge Dimitrov het fascisme in zijn bekend rapport aan het VII Congres van de Communistische Internationale, augustus 1935, eraan toevoegend dat "de meest reactionaire variant van het fascisme is het fascisme van het Duitse type" (Fascisme en Eenheidsfront, uitgaven Nativa Libros, pag. 9 en 10).

  5. De economische raadgever van George W.Bush, Laurence Lindsey, die recent ontslagen werd, verzekerde dat de oorlog tegen Irak zo’n 200.000 miljoen dollar zou kosten. Maar Alan Reynaolds, van het Cato-Instituut in Washington, schat het correcte cijfer op zo’n 400 tot 600.000 miljoen dollar. Het jaarbudget van UNICEF, het kinderfonds van de Verenigde Naties, bedraagt 1.118 miljoen. Wetenschappers als William Nordhaus van de Yale-universiteit schatten de totale kost van de oorlog op 1,92 biljoen (een miljoen miljoenen) dollars. De Noordamerikaanse poliepen zijn zich reeds aan ‘t verzekeren van contracten voor de "wederopbouw" van Irak voor zo’n 900 miljoen dollar die in de zakken zullen verdwijnen van bedrijven aanleunend bij de Bush-administratie, vooral dan vice-president Cheney.

  6. "De Verenigde Staten eigenen zich het recht toe om met verpletterende kracht – inbegrepen al onze opties, te reageren op het gebruik van massavernietingswapens tegen de Verenigde Staten, onze troepen in het buitenland, onze vrienden en geallieerden", in een document van het Witte Huis aan het Congres (The Washington Post, 12/12/2002).

  7. "Kameraad Dutt had gelijk wanneer hij zegt dat in onze rangen strekkingen waren die het fascisme in zijn algemeenheid stelden, zonder de concrete kenmerken van de fascistische bewegingen te onderkennen in verschillende landen, waardoor ze verkeerdelijk het fascisme omschreven als alle reactionaire maatregelen van de burgerij en zelfs zo ver gingen al die sectoren die niet communistische waren fascisten te noemen", Jorge Dimitrov (oc.,pag.145).

  8. De zogenaamde "antiterroristische oorlog" van de Bush-administratie is op slechte weg in Colombie. De FARC-EP hebben de fascist Uribe Vélez in ‘t nauw gebracht, drie CIA-agenten gevangen genomen en zijn een "nieuwe volksmacht" aan ‘t uitbouwen (zie daartoe de reportage van Red Resistencia van commandant Raul Reyes, februari 2003).

  9. Op geen enkele manier willen we het belang van de atoomwapens en hun vernietigingskracht onderschatten maar we vinden volgende concepten van Mao het herinneren waard: " het is overduidelijk dat de atoombom een dodelijk wapen is op grote schaal maar het resultaat van een oorlog wordt bepaald door het volk en niet door een of andere type wapen. Ze lijken verschrikkelijk maar in werkelijkheid zijn ze niet zo krachtig. Neem het voorbeeld van China. We hadden slechts gierst en enkele geweren maar de geschiedenis heeft aangetoond dat uiteindelijk onze gierst en geweren krachtiger waren dan de vliegtuigen en de tanks van Chiang Kai-shek" (Gesprek met Anna Louise Strong, augustus 1946, Selectie uit zijn werken, Deel IV, blz. 99).

  10. Over de dialectische relatie tussen de interimperialistische oorlog en de wereldrevolutie zei Lenin, in 1917 over de Ie Wereldoorlog die in volle ontwikkeling was: " de tientallen miljoenen doden en verminkten, het gevolg van de oorlog – een oorlog om uit te maken welke financieringsgroep, de engelse of de duitse, de grootste winst zou binnenhalen – en deze twee ‘vredesakkoorden’doen de ogen openen met een snelheid zonder voorgaande, van miljoenen en miljoenen mensen uitgebuit, verdrukt, bedrogen en verraden, door de burgerij. Zo zal uit de ruine van de oorlog een revolutionaire wereldcrisis onstaan die, doorheen moeizame en langdurige etappes, geen weg meer terug kan dan te eindigen in de overwinning van de proletarische revolutie ( Het imperialisme, laatste fase van het kapitalisme, Selectie uit zijn werken, deel III, blz. 379). Zes maanden volharden in dze taak en de overwinning van de Sovjetrevolutie is een feit.

  11. Met de sterke Irakese weerstand en de fouten begaan door het Pentagon en de stafchef van de invasielegers, beval de oorlogscrimineel George Bush het zenden van 120.000 extra soldaten. Zijn "Vreemdelingen en Olie-legioen" telde toen bijna een half miljoen effectieven maar nog kon hij niet de heroische Irakeze weerstand breken in de gevechten van Um Qasar, Basora, Nassiriyah, Najaf en vooral dan van de bevolking van Bagdad die de barbarij moest ondergaan van duizenden bommen en raketten die elke dag van vliegtuigen en oorlogsbodems werden afgeschoten. Meerdere analisten hebben bevestigd dat de Irakeze leiding de verdediging van Bagdad organiseerde rekening houdend met de lessen van het gevecht om Stalingrad in 1942. Dit zou een eerbetoon zijn aan de visie en de aktie van Jozef Stalin, 50jaar na zijn dood, en aan allen die bijdroegen tot de overwinning op de Hitlerbenden en nazi-fascisten.