India
Krishna Chakravortty
Lid van het Centraal Comité van het Centrum van Socialistische Eenheid van India (SUCI)

Voorbeelden van de strijd van de werkende klasse, de boeren en de volkeren tegen de gevolgen van de crisis

Kameraden leden van het presidium en kameraden afgevaardigden,

De vertegenwoordigers van alle revolutionaire en progressieve machten ter wereld zijn hier bijeen onder de hoede van de Partij van de Arbeid van België. Ik breng u de hartelijke groeten over van ons volk en onze Partij, het Centrum van Socialistische Eenheid van India. Mogen de discussies hier zich tot een ideologische strijd samenballen om de ideologische verschillen op te lossen, terwijl we standvastig het gemeenschappelijk doel voor ogen houden en ons verenigen tegen de wereld van het kapitalistisch imperialisme en het moderne revisionisme in al zijn schakeringen.

Het wordt met de dag duidelijker, dat de huidige imperialistische organisatie van een enkele globale kapitalistische markt in het tijdperk van het zieltogend kapitalisme, door het opheffen van de nationale barrières ten gerieve van het financierskapitaal, in plaats van een reddingsboei ter redding uit de crisis, alle kapitalistische landen, meer dan ooit, bloot stelt aan het gevaar bedolven te worden onder de lawine van de crisis. Dat is onvermijdelijk. En daarom zien diezelfde VS, die hun voordeel hoopten te doen met de weerbarstige crisis van Japan, zich gedwongen de Japanse overheid van advies te blijven dienen, om een mogelijk op handen zijnde economische ineenstorting af te wenden, om te voorkomen dat de vernietigende uitwerking daarvan, via het netwerk van de globale kapitalistische markt, ook de economie van de VS zelf zal overspoelen.

Dit werd ook duidelijk bij de aardverschuivingen in Singapore, Hongkong en Zuid-Korea waarvan ook de economieën van andere landen te lijden hadden, waaronder de VS, als om het feit te benadrukken, dat in de kapitalistische wereldmarkt een economische huivering op de ene plek altijd een rilling op een andere plek tot gevolg heeft.

In wezen vindt de crisis, zoals we allemaal weten, zijn oorsprong in het uitbuitingsysteem van het op winst maken en winstmaximalisatie gerichte economische systeem van het kapitalisme, dat de grote massa van de mensen het vel over de oren haalt, de koopkracht verlaagt en daardoor de markt verder doet krimpen, waardoor, op grond van de ontwikkelingswetten van het kapitalisme, de vicieuze cirkel ontstaat die in de stervensfase van dat systeem, onvermijdelijk is. Voor het kapitalisme bestaat er geen uitweg. De burgerlijke economen en crisismanagers zijn, vanwege hun klassenvooroordeel en -benadering, niet bij machte zowel deze fundamentele waarheid te begrijpen als de onontkoombaarheid daarvan te accepteren.

Hun hervormingsrecepten variëren van de het keynesiaanse oppompen van de economie ter verhoging van de koopkracht van de mensen tot de huidige organisatie van de globalisering, met zijn liberalisering en de volledige privatisering van de economie en in de afwijzing van de zorgplicht van de staat voor de maatschappij en het volk. Een dergelijke symptoombestrijding kan de mogelijkheid van een naderende ineenstorting uitstellen, maar leidt uiteindelijk tot een verdieping van de crisis.

Ten eerste, zij hebben, na de Tweede Wereldoorlog, geprobeerd het bestaan te rekken door het militariseren van de economie en kunstmatig een markt voor wapens te creëren en uit breiden. Ook hiermee hebben ze de crisis niet kunnen oplossen. Integendeel, de zucht naar militarisering creëert ook onvermijdelijk de dwang om nieuwe oorlogen te ontketenen om de grote voorraden aan wapens te verteren. Zie maar hoe de VS van Kosovo naar Afghanistan gevlogen is om nu Irak te belagen.

Ten tweede, zij hebben hun hoop gesteld op de export van kapitaal over de hele wereld heen, hetgeen uiteindelijk de crisis ook niet heeft kunnen doen afnemen.

Ten derde, alle hoop op herstel van de economie, door uitbreiding van de markt naar de voormalige socialistische landen, na de ineenstorting van het socialistische kamp, is de bodem in geslagen.

Ten vierde, de spurt in de technologische ontwikkeling van de laatste decennia heeft de productiviteit en de totale productiecapaciteit enorm verhoogt tot ver boven de koopkracht van de bevolking. De overproductie steeg weer meer en de winsten kwamen nog verder onder druk. Aan de ene kant proberen de kapitalisten het productieniveau op verschillende manieren zo laag mogelijk te houden op kosten van de arbeiders, hetgeen leidt tot koopkrachtverlaging van de massa's, verdergaande verlaging van de vraag en inkrimping van de markt. Aan de andere kant resulteert de wanverhouding tussen hoge productiviteit en lage vraag in een verdere versnelling van de accumulatie van het financierskapitaal, waardoor het opgeblazen financierskapitaal zich noch meer vervreemdt van de industriële productie en nog meer verwordt tot louter speculatie en woekerkapitaal zonder enige betrokkenheid op de samenleving of enige vorm van productie of arbeidskracht.

Ten vijfde, geld in de economie pompen, ter beteugeling van de recessie door kunstmatig de maatschappelijke bestedingen te stimuleren, heeft slechts een tijdelijk effect, terwijl het een veelvoud aan overheidsschulden doet ontstaan en prijsstijgingen in de hand werkt. Door deze politiek heeft Japan, dat zolang als een modeleconomie gold, een publieke schuldenlast opgebouwd van 1,4 maal het BNP. Terugkomend op haar eerdere belofte, heeft de regering Bush het Congres er toe weten te brengen goedkeuring te verlenen voor een extra overheidsuitgave van $ 50 miljard in een poging de recessie te controleren. De argumentatie verwijst duidelijk naar de diepgewortelde en langdurige malaise van de economie in de VS, hoewel de machthebbers de huidige verheviging daarvan aan de gebeurtenissen van 11 september toeschrijven. Door het terrorisme als hoofdvijand van de mensheid en als grondoorzaak van de huidige economische neergang af te schilderen, dient de oorlogsstokers van de VS als alibi voor draconische wetten tegen het democratisch protest en om de aandacht van de mensen weg te trekken van de ongeneeslijke ziekte van het kapitalisme.

Het huidige kapitalisme toont twee tegenstrijdige aspecten. Aan de ene kant dwingen de imperialistische landen de economisch achtergebleven landen hun markt open te stellen zodat ze daar de goedkope arbeid kunnen uitbuiten en toegang krijgen tot de grondstoffen en er tegelijk hun consumptiegoederen en andere waren kunnen slijten. Aan de andere kant doen ze er alles aan, om hun respectievelijke invloedsferen uit te breiden en tegen elkaar te beschermen. Het bij elkaar komen van deze landen in de GATT onder dwang van de crisis en hun opsplitsing in afzonderlijke en tegen elkaar gerichte blokken, er op uit de vette brokken van de wereldmarkt in handen te krijgen, vormen de twee gezichten van dezelfde crisis. De veelvuldige tegenstellingen binnen de kapitalistische wereld maken de huidige organisatie instabiel van aard en gedoemd uiteen te vallen met oorlog tussen de imperialistische landen als mogelijk gevolg.

Omdat India onderdeel uitmaakt van de kapitalistische wereldmarkt ondervindt het Indiase kapitalisme ook de uitwerking van deze crisis van het zieltogend wereldkapitalisme en vertoont het dezelfde kenmerken, al zijn er verschillen vanwege de bijzondere aard en aspecten van zijn historische ontwikkeling binnen de Indiase context.

We moeten niet vergeten, dat de historische ontwikkeling van het nationale kapitaal in India al lang geleden begonnen is en al stevig geworteld was vóór de verwerving van de politieke vrijheid van het Britse imperialisme. Na de onafhankelijkheid, onder omstandigheden van de derde en meest acute fase van de algemene crisis van het wereldkapitalisme, wilde de Indiase bourgeoisie de nieuw ontstane soevereine nationaal kapitalistische staat, zoveel als mogelijk, gebruiken voor de 'meest teugelloze, breedste en snelste' ontwikkeling van het nationale kapitaal, door de Indiase markt te beschermen tegen buitenlandse waren en het financierskapitaal. Op het terrein van de buitenlandse politiek nam de Indiase overheid, met hetzelfde doel voor ogen, het initiatief in de Beweging van Ongebonden Landen (BOL), om, enerzijds, concessies los te krijgen door het imperialistische kamp tegen het toenmalig socialistische kamp uit te spelen, en anderzijds, in de markten van de relatief minder ontwikkelde landen te penetreren. In het hele proces groeide het monopoliekapitaal immens, zowel in de private als in de overheidssector, en door de fusie van zowel staatskapitaal als privaat monopolie kapitaal ontstond het staatsmonopoliekapitaal, terwijl het proces van versmelting van industrie- en bankkapitaal, tegelijk met het financierskapitaal, de financiële oligarchie deed ontstaan. Het hoog gecentraliseerde financierskapitaal is een, zij het een jonge, partner geworden van het internationale trust en kartel-een duidelijke indicatie dat de Indiase nationale bourgeoisie imperialistisch is geworden. Niet alleen hebben zij eigen ondernemingen in het Verenigd Koninkrijk, de VS en nog een aantal landen, maar zo zitten de Mittals, Pauls en Hindujas, bijvoorbeeld, ook in joint ventures in een aantal economisch achterlijke landen en nemen ook deel in joint ventures met buitenlandse multinationale ondernemingen om de markten van andere landen te exploiteren. Het imperialistische karakter blijkt meer en meer uit, enerzijds, het grootmachtchauvinisme, dat aan de dag gelegd wordt in de betrekkingen met buurlanden, zoals kort geleden met Nepal en Bangladesh, en expansionistische neigingen en bewegingen en, anderzijds, uit een steeds toegeeflijker houding ten aanzien van de imperialistische politiek van interventie, intrige en agressie van de VS, met name in West Azië, Oost Europa en de Caraïben. Met het uiteenvallen van de Beweging van Ongebonden Landen, volgend op de ontmanteling van het socialistische kamp, en constant opgejaagd door de verscherpende globale kapitalistische crisis en de toenemende ontevredenheid van de Indiase massa's, heeft de Indiase overheid steeds meer afstand genomen van het concept van de BOL en neigt zij, in haar zucht naar erkenning als regionale supermacht in Zuidoost Azië, steeds meer tot samenwerking met de VS.

Een chronische aspect van de Indiase economie is, dat de Indiase kapitalistische ontwikkeling vanaf het begin is overschaduwd door crisis, wegens de verschrikkelijk lage koopkracht van de door uitbuiting leeggebloede werkende massa's, die gebukt gaan onder immense werkloosheid, omhoogschietende en gedicteerde prijzen en zware belastingen, en omdat de internationale markt inkrimpt en depressief is. Er is gebrek aan voldoende kapitaal op een aantal terreinen van de moderne zware industrie, terwijl in andere industrietakken de productiecapaciteit niet ten volle wordt benut, de productiecapaciteit groter is dan de vraag en het productiepeil poogt te verlagen door bezuinigingen, ontslagen, sluitingen, of overnames en reductie van arbeidskrachten en inperking van arbeidsvoorwaarden en privileges. Hier zien we dezelfde vicieuze cirkel. In hun poging de alzijdige crisis te overleven en de gezamenlijke kapitalistische belangen te beschermen, ressorteert de Indiase overheid in toenemende mate tot antipopulaire maatregelen, waardoor grote delen van de bevolking verarmt en beroofd worden van gezondheidszorg, onderdak, onderwijs en andere levensbehoeften.

De militarisering van de economie in India is al lang geleden begonnen, waarbij de allocaties voor defensie de middelen voor openbare nutsvoorzieningen op de begroting ver overstijgen. India heeft met zijn nucleaire arsenaal, zijn ballistische raketten en zijn systeem van communicatiesatellieten als militaire macht zijn plaats verworven tussen de machtigste staten, terwijl de Indiase massa's te kampen hebben met kindersterfte, ondervoeding, hongersnood, epidemieën, onderdrukking van vrouwen, religieus fanatisme, fundamentalisme en blikvernauwing, die worden bedreven, gevoed, uitgebroed en opgeklopt door de regeerders om het volk onderling te verdelen en tegen elkaar op te zetten.

Kameraden, wij moeten de correlatie van de machten in de wereld van vandaag en het klassenkarakter van de verschillende staten kritisch analyseren. Hierbij dienen wij, zowel de interne en de externe omstandigheden van de ontwikkeling van het kapitaal in elk land afzonderlijk, als het perspectief van de algemene ontwikkelingsgeschiedenis van het kapitalistische wereldsysteem, in het oog te houden, en ons te concentreren op de werkelijke determinanten teneinde de betekenis van de huidige kenmerken van een gegeven nationale en internationale context te begrijpen. We kunnen hier kameraad Lenin aanhalen in zijn voortreffelijke analyse van het imperialisme als hoogste stadium van het kapitalisme, waarin hij duidelijk maakt dat economische afhankelijkheid niet noodzakelijk politieke onderwerping betekent: "Het financierskapitaal vertegenwoordigt een zo geweldige, wij mogen wel zeggen beslissende macht inzake alle economische en internationale betrekkingen, dat het zelfs staten, die de meest volledige politieke onafhankelijkheid genieten, aan zich ondergeschikt kan maken en dit dan ook in feite doet. … Niet alleen zijn de twee belangrijkste groepen landen, die met koloniën en de koloniën zelf een typisch verschijnsel voor dit tijdperk, maar ook de op een andere manier afhankelijke landen, die formeel politiek onafhankelijk, in feite gevangen zitten in het net van financiële en diplomatieke onafhankelijkheid. … Dergelijke verhoudingen hebben altijd bestaan tussen grote en kleine staten, maar in het tijdperk van het kapitalistisch imperialisme vormen zij een algemeen systeem, zij maken deel uit van het totaal aan 'verdeel de wereld' verhoudingen en vormen de schakels in de keten van operaties van het mondiale financierskapitaal."

In zijn werk, Het recht van de naties op zelfbeschikking, maakt hij duidelijk: "Niet alleen kleine land, maar, bijvoorbeeld, ook Rusland is economisch volledig afhankelijk van de macht van het imperialistische financierskapitaal van de 'rijke' bourgeoislanden. Niet alleen de miniatuurstaten in de Balkan, maar zelfs het Amerika van de 19e eeuw was economisch een kolonie van Europa … maar dit heeft niets te maken met het vraagstuk van … nationale staten."

In het huidige verweven systeem van de mondiale kapitalistische markt zijn de imperialistische landen, met de VS aan het hoofd, bezig met het openbreken van de markten van Azië, Afrika, Midden en Zuid Amerika voor de imperialistische uitplundering, en de genoemde landen kunnen zich niet afzijdig houden zonder aandeel en concessie voor hun eigen nationale kapitaal in de verschillede fasen van ontwikkeling.

Zij dienen hun behoeften en aspiraties voortdurend aan te passen aan die van hun overheersende imperialistische bazen en partners, dan weer door een stapje terug te doen, dan weer via allerlei manipulaties en manoeuvres een concessie uit te onderhandelen. Wat moeten we hiermee? Mogen wij door de bomen het bos niet meer zien en deze landen allemaal als 'overheerst' beschouwen, in die zin, dat zij politiek zijn onderworpen aan het imperialisme? Neen. De Indiase bourgeoisie kent haar eigen klassendwang om aan deze mondiale organisatie mee te doen door: de binnenlandse markt voor de imperialisten open te stellen en op haar beurt elk mogelijk deel of concessie in de wereldmarkt veilig te stellen; zich snel verder te ontwikkelen tot een moderne militaire macht om de eigen invloedssfeer als regionale supermacht af te palen in Zuidoost Azië en ten dien einde meer en meer samen te werken met het VS-imperialisme.

Ontevredenheid en verbittering gist overal tegen de imperialistische uitplundering en het tot op het bot uitbuiten door de respectievelijke heersende of met de imperialisten collaborerende klassen.

De aantallen mensen die in protest de straat opgaan en verzet plegen tegen deze collaborerende achterbakse uitbuiting worden iedere dag groter. Het gebeurt in India. Het gebeurt in de voormalige socialistische landen. Het gebeurt in groeiende mate in de ontwikkelde kapitalistische landen van Europa en Amerika op een schaal die alleen gezien werd in de voormalige koloniale en halfkoloniale landen. Wij, hier bijeengekomen, en diegenen die met ons zijn, maar hier vandaag niet konden zijn, hebben de historische opdracht de anti-imperialistische strijd te leiden en te coördineren door wederzijdse consultatie en samenwerking bij het juist begrijpen van de betekenis van de huidige nationale en internationale situatie

Leve de Revolutie!
Leve de Eenheid van de Onderdrukte Werkende Mensen van de Wereld!
Weg met Imperialisme en Kapitalisme!